มีดล่องหนกรีดลงบนฝ่ามือของเธออย่างไม่ปรานี ลมแรงพัดชายแขนเสื้อฮั่นฝูสีน้ำเงินปลิวสะบัด เส้นผมสีดำพริ้วไหว เจียหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่กลางทะเลสาบร่างอรชรในชุดคลุมสีแดงเข้มนั่งอยู่บนเรือที่ประดับโคมไฟดอกบัว ตรงหน้ามีกู่เจิงวางอยู่ ปลายนิ้วชี้ค้างอยู่กลางอากาศ“นั่น……” ไป๋หลี่พั่งพั่งตาโต“หน่วย 017……” เฉาเยวียนพูดยังไม่ทันจบ ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น“สาวสวย!!”เฉาเยวียนเม้มปากอย่างหงุดหงิด“บุคลิกแบบนี้……ที่ว่ากันว่าเมืองกูซูเป็นแหล่งผลิตสาวงาม ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงสินะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างตกตะลึงเจียหลานหันกลับมา จ้องไป๋หลี่พั่งพั่งตาเขม็งคนหลังกระแอมเบาๆ เก็บสายตาชื่นชมแล้วพูดอย่างจริงจัง “ถ้าผมเดาไม่ผิด เธอคงถูกเบลล์นั่นทำให้เสื่อมเสียแล้ว ปล่อยให้คุณชายน้อยคนนี้มาช่วยเธอออกจากกองเพลิงเถอะ!”เฉาเยวียนกลอกตา “นั่นนายเดาเองเหรอ? นั่นมันอันชิงอวี๋วิเคราะห์มาต่างหาก!”“ผมไม่สนหรอก!” สร้อยคอบนอกของไป๋หลี่พั่งพั่งเปล่งแสงกลายเป็นกระบี่สีทอง เขาก้าวขึ้นไปยืนบนนั้น ลำแสงพุ่งไปยังเรือกลางทะเลสาบ“สาวน้อย อย่ากลัวไปเลย คุณชายมาช่วยแล้ว!”ไป๋หลี่พั่งพั่งบินไปได้ครึ่งทาง เสียงกู่เจิงก็ดังขึ้นอีกหลายครั้ง!เตร้ง! เตร้ง! เตร้ง!ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของร่างอรชรนั้นดีดสายกู่เจิง เสียงอันไพเราะพลันดังขึ้น พร้อมกับคมมีดอันคมกริบพุ่งออกมาจากสาย ส่งเสียงหวีดหวิวตัดผ่านอากาศไป๋ห
