ี๋ก็หยุดฝีเท้าเช่นกัน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นอะไร?”หลินชีเยี่ยมองไปข้างหน้า ตรงปลายถนนที่มืดสลัว มีเงาคนหลายสิบคนกำลังจับมือกันเดินออกมาจากความมืดอย่างเงียบงัน ดวงตาดูเลื่อนลอย ก้าวเดินแปลกประหลาดแต่กลับพร้อมเพรียงกัน ร่างกายก็แข็งทื่อผิดปกติพวกเขาเหมือนกำแพงมนุษย์ที่เคลื่อนไหวได้ คนที่อยู่ปลายแถวเดินชิดกำแพงไปข้างหน้า หลายสิบคนเดินเรียงไหล่ชิดกัน ไม่มีช่องว่างตรงกลางแม้แต่น้อย ปิดกั้นถนนทั้งสายอย่างสมบูรณ์“ชาวเมืองที่ถูกมลพิษทางจิตใจงั้นเหรอ?” อันชิงอวี๋จ้องมองภาพตรงหน้า สีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย “คงจะมาขัดขวางพวกเรา……แปลกจัง ทำไมมันไม่ส่งหน่วย 017 มาฆ่าพวกเราโดยตรงล่ะ?”“ไม่รู้สิ” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า จับจ้องบนตึกสำนักงานและร้านค้าสองข้างทาง “แต่ดูเหมือนว่าพวกเราจะถูกล้อมไว้แล้วนะ”เงาร่างของผู้คนที่ดูราวกับซอมบี้ปรากฏขึ้นทีละคนสองคนจากหน้าต่างสองฝั่ง ดวงตาว่างเปล่าจ้องมองมาที่เด็กหนุ่มทั้งสองตรงกลางถนน ยังมีผู้คนจำนวนมากเดินลงบันไดมาเป็นแถว ทะลักออกมาสู่ถนนราวกับคลื่นอันชิงอวี๋หันกลับไปมอง พบว่าบนถนนที่พวกเขาเดินมา ก็มีคนหลายสิบคนจับมือและเรียงไหล่ชิดกัน ค่อยๆเคลื่อนตัวมาทางนี้ราวกับกำแพงมนุษย์ชาวเมืองที่ถูกมลพิษทางจิตนับร้อยนับพัน ล้อมถนนทั้งสายไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีช่องทางให้หลบหนี“ระดับนี้ คงไม่ทำให้นายติดขัดใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยหันไปมองอันชิงอวี๋อีกฝ่ายพยักหน้า “ฉันไม่มีปัญห
