เมื่อได้ยินประโยคนั้น ทั้งห้าคนในห้องโดยสารต่างชะงัก แล้วมองหน้ากันเงียบๆวิธีเดินทางทางอากาศ?ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย……[ปราการหยก] ของไป๋หลี่พั่งพั่งสามารถแปลงเป็นกระบี่บินได้ แต่มันบินได้ดีแค่ใกล้พื้นดินเท่านั้น หากจะบินลงมาจากที่สูงขนาดนี้ ด้วยระดับพลังจิตของเขา ก็ยังมีความยากลำบากอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้น การบรรทุกคนถึงห้าคนในคราวเดียว ถือว่าเกินพิกัดอย่างแน่นอน คาดว่ากระบี่อาจจะพังกลางอากาศเลยก็ได้“ชีเยี่ย ทำไมนายไม่ท่องบทกวีเหมือนตอนที่ศูนย์ไจเจี้ยล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเข้ามากระซิบถามหลินชีเยี่ยส่ายหน้า “การเหินเวหาอย่างมากก็แค่ร่อนลงมาได้เท่านั้น ถ้ากระโดดจากกำแพงสูงไม่กี่สิบเมตรก็ยังพอไหว แต่ถ้าตกจากที่สูงขนาดนี้ การร่อนลงมาอย่างเดียวก็คงไม่พอ……”สีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งดูเก้อเขินขึ้นมาหลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ เดินไปหาทหารแล้วถามหน้าด้านๆ ว่า “บนเครื่องบินของพวกคุณมีร่มชูชีพไหมครับ?”“……” ทหารลังเลครู่หนึ่งก่อนตอบ “มีครับ แต่มีไว้สำหรับนักบินกับผมในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น รวมแล้วมีแค่สี่อันเอง”แค่สี่อัน?หลินชีเยี่ยกวาดตามองคนอื่นๆ แล้วขมวดคิ้วพวกเขามีด้วยกันห้าคน ร่มชูชีพสี่อันไม่พอแน่……เดี๋ยวก่อน!ทันใดนั้น เด็กหนุ่มก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจ้องมองเจียหลานที่นั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาพลันเปล่งประกายขึ้นมาเจียหลานเห็นสายตานั้นแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีลางสังหรณ์ไม่ดี………หนึ่งนาทีต่อมาเหนือน่านฟ้าเม
