ืองกูซู เครื่องบินขนส่งสีดำลำหนึ่งบินผ่านท้องฟ้าไป ประตูท้ายเครื่องค่อยๆ เปิดออก ร่างห้าร่างยืนเรียงกันที่ประตู สายลมพัดเสื้อผ้าของพวกเขาจนสะบัดไหวในยามราตรี ตรงกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟส่องสว่าง หมอกสีม่วงเหมือนชามใบยักษ์ที่คว่ำลงบนพื้นดินค่อยๆ กลืนกินถนนโดยรอบ ราวกับสัตว์ประหลาดที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดหลินชีเยี่ยก้มหน้ามองที่เท้า ขมวดคิ้วเล็กน้อยจากมุมมองบนเครื่องบิน ประเมินด้วยสายตาแล้วพบว่าหมอกสีม่วงนี้ครอบคลุมพื้นที่กว่าสิบห้ากิโลเมตร และยังคงขยายตัวอย่างช้าๆ……เวลาที่เหลือสำหรับพวกเขามีไม่มากแล้ว“เริ่มปฏิบัติการกวาดล้างเบลล์ แคลนเดอร์”หลินชีเยี่ยสะพายร่มชูชีพ ถือกล่องดำในมือ เป็นคนแรกที่ก้าวกระโดดออกจากห้องโดยสาร ร่างกายหายไปในความมืดของท้องฟ้ายามค่ำคืนอันชิงอวี๋และเฉาเยวียนตามมาติดๆไป๋หลี่พั่งพั่งตีหน้าเศร้า เข้าไปที่ขอบห้องโดยสาร มองลงไปข้างล่างอย่างระมัดระวัง ริมฝีปากสั่นระริก“โอ้แม่เจ้า ทำไมมันสูงขนาดนี้ ถ้ากระโดดลงไปคงไม่……อ๊าก!!!!”ไป๋หลี่พั่งพั่งยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเท้าหนึ่งถีบเข้าที่หลังของเขาอย่างแรง ทั้งตัวลอยออกจากห้องโดยสารเหมือนลูกบอล แล้วร่วงลงสู่พื้นดินพร้อมเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาเจียหลานยืนอยู่ข้างห้องโดยสาร มองร่างทั้งสี่ที่กระโดดลงไปพร้อมร่มชูชีพด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ เธอเม้มริมฝีปาก แทบจะเขียนคำว่า ‘ไม่พอใจ’ ลงบนใบหน้า“ฮึ!”เธอส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหงุดหงิด ลัง
