ศัพท์ที่เยี่ยฟ่านให้เขาออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“ฉันไปรับโทรศัพท์หน่อยนะ”สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองตู้รถไฟที่วุ่นวาย แล้วเดินอย่างรวดเร็วไปที่ท้ายรถไฟสีเขียว เปิดประตูเดินออกไปที่ราวกั้นลมเย็นพัดผมสีดำของหลินชีเยี่ยปลิว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมารับสาย“สวัสดีครับ?”[พวกนายทำภารกิจแรกได้ดีมาก] เสียงของเยี่ยฟ่านดังมาจากโทรศัพท์ [ฉันอ่านรายงานของนายแล้ว แต่ตอนนี้ไม่สะดวกจะพูดรายละเอียด เมืองกูซูเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน พวกนายต้องรีบไปที่นั่นทันที!]หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉุกเฉิน? พวกเราจะไปยังไง?”[เฮลิคอปเตอร์กำลังจะมาถึง มันจะพาพวกนายไปยังสนามบินที่ใกล้ที่สุด ที่นั่นมีเครื่องบินขนส่งรอพวกนายอยู่ข้อมูลภารกิจและผลตอบรับเกี่ยวกับภารกิจครั้งที่แล้วอยู่ที่นั่นด้วย]“จะมารับพวกเราที่ไหน?”[ที่ตำแหน่งของนายตอนนี้]หลินชีเยี่ยชะงัก “แต่ตอนนี้พวกเรา……”[ฉันรู้ อยู่บนรถไฟ] เยี่ยฟ่านพูดตัดบท [อีกสองนาทีเฮลิคอปเตอร์จะมาถึงตำแหน่งของนายในตอนนี้ นายรีบเรียกสมาชิกหน่วยของนาย…][แล้วกระโดดลงจากรถไฟเถอะ]
