กนะ แค่มีเงินนิดหน่อยเท่านั้นเอง ผมก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ทุกคนอย่าเกรงใจผมเลยนะครับ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดพลางหัวเราะและโบกมือให้ทุกคนใจเย็นๆเฉาเยวียนกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย แล้วอดไม่ได้ที่จะถามว่า “แล้วถ้านายกลับไปสืบทอดกิจการของครอบครัวหน่วยของเราจะทำยังไง?”“ไม่ต้องกังวลไป ถึงแม้ผมจะสืบทอดบริษัท แต่ผมก็ยังไม่ถึงวัยที่จะบริหารกิจการใหญ่ขนาดนี้ได้ด้วยตัวเองประสบการณ์ก็ยังขาดอีกมาก ดังนั้นตอนนั้นผมก็แค่เป็นหุ่นเชิด จะมีคนมาจัดการบริษัทแทนผมโดยเฉพาะ ผมก็ยังสามารถอยู่กับหน่วยต่อไปได้!” ไป๋หลี่พั่งพั่งตบไหล่เขาทุกคนพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก……แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะกังวลว่าไป๋หลี่พั่งพั่งจะกลับมาไม่ได้ แต่เป็นเพราะเป็นห่วงอนาคตของไป๋หลี่กรุ๊ปต่างหาก……“เมื่องานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้สำคัญขนาดนี้ นายก็ต้องกลับไปสิ” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ถึงตอนนั้นจะมีภารกิจ ฉันก็จะให้นายลาหนึ่งวันเพื่อไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดนี้”“เฮ้ อย่าให้แค่ผมลาสิ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งเบิกตาโต “พวกนายก็เป็นพี่น้องของผมไป๋หลี่พั่งพั่งนะ พิธีสำคัญขนาดนี้พวกนายก็ต้องมาร่วมด้วย มาช่วยเสริมบารมีให้คุณชายน้อยหน่อย! ไม่ต้องห่วง พอถึงเขตกว่างเซิน ผมจะต้อนรับพวกนายอย่างดีแน่ จะทำให้พวกนายมาแล้วไม่อยากกลับเลย!”หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างจนใจ “ถ้าเวลาเอื้ออำนวย พวกเราก็จะไปดูสักหน่อย”พูดจบ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หลินชีเยี่ยชะงัก ล้วงโทร
