“เต๋อหยาง” ชายชราเพ่งพินิจหลี่เต๋อหยางจากหัวจรดเท้า “แกไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“ไม่เป็นอะไรหรอก ผมจะเป็นอะไรได้” หลี่เต๋อหยางยิ้มกว้าง “จริงๆ แล้ว ถ้าจะพูดให้ถูก ก็มีเรื่องดีๆ อยู่เรื่องหนึ่ง”“เรื่องอะไรหรือ?”“ผมได้เลื่อนตำแหน่ง” หลี่เต๋อหยางพูดอย่างร่าเริง “มีคำสั่งจากเบื้องบนมา ต่อไปนี้ผมจะไม่ได้เป็นคนดูแลป่าที่นี่อีกแล้ว แต่จะไปเป็นผู้บังคับหมวดในค่ายทหาร”“ไปเป็นผู้บังคับหมวด? งั้นก็ดีสิ! ที่นี่ทั้งหนาวทั้งทรุดโทรม ย้ายไปที่อื่นก็ดีเหมือนกัน” ชายชราตบมือ “เออ แล้วแกจะไปที่ไหนล่ะ?”“อุรุมชี”ชายชราเบิกตากว้าง “อุรุมชี? นั่นมันอยู่ทางตะวันตกไม่ใช่หรือ?”“ใช่ครับ” หลี่เต๋อหยางพยักหน้า “แม้จะไกลจากที่นี่หน่อย แต่สภาพแวดล้อมก็ยังดีอยู่ และในค่ายทหารก็มีความเป็นอยู่ที่มั่นคง อีกทั้งยังเป็นตำแหน่งเล็กๆ แต่ก็ยังดีกว่าที่นี่”“นี่ นี่มันไกลเกินไปแล้ว……” ชายชราขมวดคิ้วแน่น จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “ไม่สิ แกก็แค่ผู้พิทักษ์ป่าไม่ใช่หรือ? พูดให้ถูกก็ไม่ได้นับเป็นทหารด้วยซ้ำ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงจะย้ายเจ้าไปเป็นผู้บังคับหมวดที่อุรุมชีล่ะ?”“ฝากเส้นสายไว้หน่อย คุณพ่อไม่ต้องถามเลยนะ” หลี่เต๋อหยางพูดอย่างคลุมเครือ“แล้วแก จะไปเมื่อไหร่ล่ะ?”“จัดการที่นี่เรียบร้อยแล้วก็จะไปในอีกสองสามวันนี้”“รีบขนาดนั้นเลยหรือ?” ชายชรารีบพูด “งั้นฉันกับถิงถิงจะอยู่อีกสองสามวัน แล้วค่อยไปส่งแก”“พวกเราเป็นหน่วยงานลับ ไม่อนุญ
