าตให้มาส่ง” หลี่เต๋อหยางพูดอย่างจริงจังชายชราชะงัก พูดอย่างสงสัย “เต๋อหยาง ถึงพ่อจะเรียนหนังสือมาน้อย แต่อย่าหลอกพ่อเชียวนะ……มีที่ไหนลูกไปเป็นทหารแล้วไม่ให้ไปส่งกัน?”“เห็นไหม เพราะเรียนหนังสือมาน้อยถึงไม่รู้ไง? ตอนนี้มีบางหน่วยงานที่เป็นแบบนี้จริงๆ” หลี่เต๋อหยางพูดจาหว่านล้อมอย่างเต็มที่ จนในที่สุดก็หลอกให้ทั้งชายชราและเด็กหญิงเชื่อได้“พ่อ พ่อจะไปที่ไกลมากเหรอ?” ถิงถิงเอียงหัว ถามอย่างอาลัยอาวรณ์ “หนูไปเยี่ยมพ่อได้ไหม?”“ถิงถิงเด็กดี พ่อต้องไปเป็นทหารรักษาชายแดน” หลี่เต๋อหยางลูบหัวเธอ “ที่นั่นไกลมาก ถิงถิงอาจจะไปไม่ได้……แต่ไม่ต้องกังวลนะ รอถิงถิงโตขึ้น พ่อก็จะกลับมาแล้ว”เด็กหญิงครุ่นคิด “แล้วหนูจะถือว่าโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ล่ะ?”หลี่เต๋อหยางเงียบไปชั่วขณะ แล้วยิ้มพลางพูดว่า “เมื่อถึงวันที่ลูกต้องมาดูแลคุณปู่ ลูกก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”เด็กหญิงพยักหน้าอย่างงุนงงหลี่เต๋อหยางดูเวลา แล้ววางถิงถิงลง ก่อนจะลุกขึ้นยืน “พ่อ ได้เวลาแล้ว ผมให้พวกเขาไปส่งพ่อกับลูกที่สถานีรถไฟนะ? ไม่นานมานี้มีเรื่องเกิดขึ้นในภูเขา ผมต้องรีบไปรายงานผู้บังคับบัญชา”คุณปู่ไม่อยากไป แต่พอได้ยินหลี่เต๋อหยางบอกว่าต้องไปทำงาน ก็ลังเลอยู่นาน แล้วพยักหน้า “งั้น… งั้นลูกไปทำงานเถอะ พอถึงอุรุมชีแล้วมีเวลาก็รีบโทรกลับบ้านนะ รู้ไหม?”“รู้แล้วครับพ่อ วางใจเถอะ”หลี่เต๋อหยางโบกมือให้พวกเขา แล้วส่งสายตาให้คนทั้งสี่ที่อยู่นอกประตู ไป๋
