หลี่พั่งพั่งก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามา อุ้มเด็กหญิงเดินโยกเยกออกไปพอชายชรากับเด็กหญิงถูกพวกไป๋หลี่พั่งพั่งพาออกไป ทั้งบ้านก็เงียบลงทันทีหลี่เต๋อหยางหันกลับมา ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ในมือของเฉินหานมีดาบตรงอยู่เล่มหนึ่ง คมดาบชี้ตรงมาที่ปลายจมูกของหลี่เต๋อหยาง ส่องประกายเย็นเยียบ“นายไม่ใช่หลี่เต๋อหยาง” เฉินหานพูดอย่างมั่นใจ “นายเป็นใครกันแน่?”หลี่เต๋อหยางมองตาเขาอย่างสงบ ในชั่วพริบตาต่อมา แสงเวทมนตร์ก็เปล่งประกาย ทั้งร่างเปลี่ยนกลับเป็นหลินชีเยี่ยเฉินหานเห็นภาพนั้นกับตา สีหน้าพลันหม่นลง พลางพูดเสียงเย็น “พวกนายน่าสงสัยจริงๆ ด้วย พวกนายฆ่าลุงหลี่ใช่ไหม?!”หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง ดาบตรงในมือของเฉินหานถูกความมืดแผ่ซึมเข้าไป ก่อนจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วหลุดออกจากมือเขา พุ่งปักเข้าไปในเพดานด้านบน!“เฉินหาน หน่วยพิทักษ์ราตรีประจำอำเภออันถ่า 332……” หลินชีเยี่ยล้วงเหรียญตราออกมาจากอก “ผมคือหลินชีเยี่ย หัวหน้าหน่วยสำรองของหน่วยรบพิเศษที่ห้า ตอนนี้ ผมเสียใจที่ต้องแจ้งให้คุณทราบว่า…หัวหน้าหน่วย 332 หลี่เต๋อหยาง ได้เสียชีวิตอย่างกล้าหาญในการต่อสู้กับราชินีมด!”เฉินหานได้ยินประโยคนั้น ทั้งร่างพลันชะงักอยู่กับที่ เขาจ้องมองเหรียญตราในมือของหลินชีเยี่ย หลังจากผ่านไปนาน สีหน้าก็ค่อยๆ ซีดลง“เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ!” เฉินหานจ้องหลินชีเยี่ย ตะโกนด้วยความโกรธ “ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องหน่วยรบพิเศษที่ห้ามาก่อน ยิ
