ออกมาจากกระเป๋า วางไว้ที่มุมกระดาษแชะ แชะ แชะ!ท่ามกลางลมหนาว เขากดหลายครั้งติดต่อกัน กว่าจะจุดเปลวไฟเล็กๆ ขึ้นมาได้เปลวไฟนี้จุดกระดาษให้ลุกไหม้ ลุกโชนมากขึ้นเรื่อยๆ เถ้าถ่านสีดำปลิวหายไปตามสายลมเขามองภาพนี้อย่างสงบ ก้มหน้าเอาบุหรี่ในปากจ่อเข้าไปที่เปลวไฟบนกระดาษ แล้วจุดมัน ควันสีเทาลอยขึ้นจากปลายบุหรี่……เขาสูดเข้าลึก แล้วไอออกมาอย่างรุนแรง“แค่ก แค่ก แค่ก……” เขาคาบบุหรี่ไว้ พลางถอนหายใจยาว เงยหน้ามองท้องฟ้า พลางพึมพำแผ่วเบา “ลุงหลี่รสนิยมของคุณ แย่เกินไปหน่อยนะ……”ในเวลาเดียวกัน บนท้องฟ้ามืดมิดเฟิงตูต้าตี้ยืนนิ่งอยู่กลางอากาศ สายตามองไปยังบ้านหลังเล็กเบื้องล่าง ดวงตาคู่นั้นราวกับทะลุผ่านห้วงอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุด มองดูทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเขาดูราวกับรูปปั้นนักพรตยิ้มบางๆ อยู่ข้างกายเขา “เป็นอย่างไร? คนที่พวกเราเลือก……ไม่เลวใช่หรือไม่?”เฟิงตูต้าตี้มองส่งชายชรากับเด็กหญิงที่จากไป เขาเงียบไปนาน แล้วหันกายเดินช้าๆ ไปทางความมืดที่อยู่ไกลออกไปใบหน้าเย็นชานั้นปรากฏแววอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“ข้า……ติดหนี้บุญคุณเจ้าหนุ่มผู้นี้อยู่”
