ชายขอบป่าดงดิบภายในไร่ร้างทันใดนั้นก็มีแสงสว่างวาบขึ้น ชายหญิงทั้งห้าคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าไร่เฉาเยวียนกวาดตามองรอบๆ แล้วถอนหายใจ “ในที่สุดก็ออกมาจากใต้ดินได้ แถมเทพเจ้ายังส่งพวกเรามาถึงชายป่าเลยด้วย……”ไป๋หลี่พั่งพั่งก้มลงบีบเนื้อนุ่มๆ บนท้องตัวเอง ทำหน้าเศร้าแล้วหันไปมองหลินชีเยี่ย“ชีเยี่ย นายว่า… ท่านเทียนจุนไม่ได้ให้ลูกผมมาจริงๆ ใช่ไหม?!”หลินชีเยี่ยมุมปากกระตุก “คงไม่หรอก นั่นมันงานของเจ้าแม่กวนอิมต่างหาก”“……แต่ทำไมท้องผมถึงโตขึ้นมากขนาดนี้ล่ะ?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างร้อนรนเฉาเยวียนกลอกตา “ท้องนายก็ใหญ่แบบนี้อยู่แล้ว ไม่รู้ตัวเลยเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งส่ายท้องกลมป้อมของตัวเอง ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปมองหลินชีเยี่ยแล้วพูดอย่างจริงจัง“ชีเยี่ย ถ้าไม่ใช่เพราะนายนำทีมเข้าไปในเฟิงตู ผมก็คงไม่มีลูกคนนี้ ยังไงก็ตาม… ถ้าเด็กคนนี้เกิดมาจริงๆ นายต้องรับผิดชอบนะ!”หลินชีเยี่ย “…”อันชิงอวี๋ที่อยู่ข้างๆ ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ ฉันช่วยผ่าท้องคลอดให้ได้นะ”หลินชีเยี่ยข่มความรู้สึกอยากชักดาบฟันสองคนนี้ทิ้ง ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก “ยังไงก็ตาม เรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ”เฉาเยวียนเดินมาหาเขา แล้วชี้ไปที่เจียหลานแล้วถามเบาๆ “แล้วเธอล่ะ จะทำยังไง?”หลินชีเยี่ยหันไปมอง เห็นเจียหลานยืนอยู่ข้างหลังเขา จ้องมองอย่างเงียบงัน พอทั้งสองสบตากัน ดวงตาคู่งามก็กะพริบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
