บเจ้า”หลินชีเยี่ยได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาฉายแววสงสัย‘สวรรค์?’‘มีคนรอฉันอยู่?’‘เป็นใครกัน?’ขณะที่หลินชีเยี่ยลังเลว่าจะถามต่อดีหรือไม่ สายตาของหยวนสื่อเทียนจุนก็กวาดมองไปที่อีกสามคนทันใดนั้น ร่างของเขาก็ชะงักเล็กน้อยเขาจ้องมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังค้อมคำนับจนแทบจะก้มหน้าจรดพื้น คิ้วขมวดเล็กน้อย ดวงตาฉายแววประหลาดใจ แล้วก็สงสัย สุดท้ายราวกับนึกอะไรออก ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ“เจ้าหนูอ้วน เงยหน้าขึ้นมา” หยวนสื่อเทียนจุนเอ่ยปากพูดอย่างสงบไป๋หลี่พั่งพั่งสะดุ้งเฮือก ยืดตัวตรงขึ้นมา สายตาสบกับดวงตาลึกล้ำของหยวนสื่อเทียนจุน อดกลืนน้ำลายไม่ได้ดวงตาฉายแววตื่นเต้น ถามอย่างระมัดระวังว่า“หยวนสื่อเทียนจุน……ท่านจะรับผมเป็นศิษย์เหรอครับ? ผมรู้สึกมาตลอดว่าพรสวรรค์ของผมก็ไม่เลวเลย……”หยวนสื่อเทียนจุนตกอยู่ในความเงียบเขาพิจารณาไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วส่ายหัว “ไม่ ข้าจะไม่รับเจ้าเป็นศิษย์ เหมือนกับเจ้าหนุ่มนั่นเจ้ามีเส้นทางของตัวเองแล้ว……”ไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจอย่างเสียดาย“แต่ข้าจะให้ของอย่างหนึ่งแก่เจ้า” ชายชราพูดขึ้นทันใด เขาล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อกว้าง หยิบคทาหยกออกมาเขาดีดนิ้วเบาๆ คทาหยกก็กลายเป็นลำแสงสีขาว พุ่งเข้าไปในท้องของไป๋หลี่พั่งพั่งแล้วหายวับไปไป๋หลี่พั่งพั่งตกตะลึง ก้มมองท้องตัวเองแล้วลูบคลำ ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาเงยหน้าขึ้นพูด
