ด้วยน้ำเสียงจะร้องไห้“ท่านเทียนจุน……ท่าน ท่านไม่ได้ให้ลูกผมมาใช่ไหม? ผมยังเด็ก ผม……พ่อผมจะฆ่าผมตาย!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ มุมปากของชายชราก็กระตุกเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น เขาเพิกเฉยต่อคำพูดของไป๋หลี่พั่งพั่งแล้วโบกแขนเสื้อเบาๆ เสียงร้องไห้ของไป๋หลี่พั่งพั่งก็หยุดกะทันหัน ราวกับถูกปิดเสียงไปสายตาของเขากวาดมองไปที่เฉาเยวียนและเจียหลาน หยุดมองใบหน้าของพวกเขาครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบาๆ“เรื่องของเมืองผี ห้ามเผยแพร่ออกไป”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างแรงชายชรายกแขนเสื้อขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่กำลังจะโบก เฟิงตูต้าตี้ที่อยู่ด้านหลังก็พูดขึ้นทันใด“ท่านเทียนจุน โปรดรอก่อน!”การเคลื่อนไหวของชายชราหยุดชะงักกลางอากาศเฟิงตูต้าตี้เดินมาหยุดตรงหน้าหลินชีเยี่ย ใบหน้าที่สงบนิ่งและน่าเกรงขามปรากฏความลังเลอย่างหาได้ยาก เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดช้าๆ“หลินชีเยี่ย เมื่อกลับไปพบถิงถิงกับพ่อของข้า อย่าลืมบอกพวกเขาว่า……ข้าตายแล้ว” เฟิงตูต้าตี้หยุดชั่วครู่ แล้วเสริมว่า “ตายในสนามรบ”หลินชีเยี่ยชะงัก จ้องมองใบหน้าคุ้นเคยของเฟิงตูต้าตี้ หลังจากผ่านไปนาน เขาก็ค่อยๆ พยักหน้า“อีกอย่าง ช่วยบอกเฉินหานด้วยว่า หลังจากข้าไม่อยู่แล้ว ข้าจะมอบหน่วย 332 ให้เขา……ของสะสมในตู้ในห้องทำงานของข้า ให้เขาเอาไปใช้แทนข้า”“ผมเข้าใจแล้ว วางใจได้เลยครับ”เฟิงตูต้าตี้พยักหน้าเบาๆ หันไปมองชายชราชายชรายื่นแขนเส
