ื้อออกมา โบกอีกครั้ง แสงสีขาววาบผ่าน ร่างของหลินชีเยี่ยและหนุ่มสาวอีกสี่คนก็หายวับไปในมหาวิหารอันว่างเปล่า เหลือเพียงนักพรตและเฟิงตูต้าตี้เท่านั้นนักพรตหันไปมอง เห็นเฟิงตูต้าตี้นิ่งเงียบไม่พูดจา จึงถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เจ้านี่นะ ในเมื่อห่วงใย เหตุใดไม่กลับไปบอกลาพวกเขาเสียล่ะ?”เฟิงตูต้าตี้เงยหน้าขึ้น มองผ่านประตูวิหารที่เปิดกว้าง ทอดสายตาไปยังเมืองผีอันกว้างใหญ่ มุมปากเผยรอยขมขื่น“ข้ากลัวว่า หลังจากบอกลาแล้ว……ข้าจะกลับมาไม่ได้อีก”
