สามนาทีก่อนหน้านี้นอกมหาวิหารเฟิงตูหลี่เต๋อหยางยืนอยู่บนแผ่นหินลอยฟ้าแผ่นที่ห้า เขาเงยหน้ามองวิหารเหนือศีรษะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเศร้าโศก ความทรงจำมากมายที่ถูกฝังอยู่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความขัดแย้ง“ที่แท้ก็เป็นท่าน…ผู้ควบคุมวัฏสงสารทั้งหก ผู้ที่ทำให้กระผมเกิดในเมืองอันถ่าที่ใกล้ที่นี่ที่สุดก็คือท่านทุกคืนหลังจากเข้านอน ผู้ที่เรียกชื่อกระผมให้ฉันกลับไปยังเมืองอันถ่าก็คือท่านผู้พากระผมไปยังป่าไม้ที่ถูกทิ้งร้าง ได้เห็นมดงานตัวนั้นปรากฏตัวด้วยตาตัวเอง และขอความช่วยเหลือจากเบื้องบนก็คือท่าน…ในป่าดงดิบ ท่านก็แนะนำให้กระผมและพวกเขาเดินหน้าต่อไป แม้แต่หลังจากเข้าสู่เมืองผี ท่านก็ยังคงชี้นำกระผมตลอดทาง จนมาถึงหน้าวิหารแห่งนี้…ชีวิตของกระผม อยู่ภายใต้อิทธิพลของท่านมาโดยตลอด”เขาค่อยๆ ก้าวเท้า เหยียบลงบนแผ่นหินแผ่นที่หกครืน!!เสียงอื้ออึงดังก้องในท้องฟ้านอกมหาวิหารในดวงตาของหลี่เต๋อหยาง ความรู้สึกคุ้นเคยเข้มข้นขึ้นอีกเล็กน้อย“จำเป็นต้องเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ……” เขาพึมพำ“กระผมแค่อยากจะปกป้องชายแดนอย่างสงบ ซื้อบ้านให้พ่อเพื่อดูแลยามแก่เฒ่า หาลูกเขยที่ไว้ใจได้ให้ลูกสาวมอบชีวิตที่มีความสุขสมบูรณ์ให้พวกเขา……แล้วก็ตายอย่างนักรบต่อหน้าผู้คนนับล้าน”“ความรับผิดชอบของท่าน มรรคาอันยิ่งใหญ่ของท่าน สำหรับกระผมแล้ว มันหนักเกินไป”“หากกลายเป็นท่าน……กระผมจะยังคงเป็นห
