ลี่เต๋อหยางอยู่หรือเปล่า?”เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกำลังถามตัวเอง หรือไม่ก็กำลังถามใครบางคนเขาก้าวเท้า เหยียบลงบนแผ่นหินแผ่นที่หกเสียงสั่นสะเทือนดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำ ก้องกังวานอยู่เหนือเมืองผีเฟิงตูเศษเสี้ยวความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขา พุ่งทะลักออกมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณ หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดในความเลือนราง เขาได้ยินเสียงวิงวอนของวิญญาณเหล่านั้นอีกครั้ง“ขอร้องละ ช่วยพวกเราด้วย!”“……หากเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าก็จะกลายเป็นปีศาจร้ายแล้วนะ!”“เจ้าทำได้อยู่แล้ว เหตุใดถึงไม่ช่วยล่ะ?”“ขอร้องละ……แค่ลูกของข้าก็ยังดี ได้โปรด……”เขาลืมตาขึ้นด้วยความตกตะลึง หันกลับไปมองด้านหลังของตัวเอง เขายืนอยู่บนแผ่นหินที่ลอยอยู่กลางอากาศมองลงมายังเมืองผีอันแสนเศร้าเบื้องล่างใต้เท้าของเขา คือเมืองที่เต็มไปด้วยวิญญาณนับไม่ถ้วนพวกมันรออยู่ที่นี่มาเป็นเวลาร้อยปีแล้ว“อ้อ เข้าใจแล้ว ท่านหมายความว่าอย่างนี้นี่เอง……” เขามองลงไปยังเมืองผีเบื้องล่าง ดวงตาเปล่งประกายขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับเข้าใจบางอย่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเขากางแขนออก ราวกับจะโอบกอดเมืองผีแห่งนี้“พวกเขา… ก็คือผู้คนนับหมื่นนับแสนเช่นกัน!”หลี่เต๋อหยางล้วงเหรียญตราที่เปล่งประกายออกมาจากกระเป๋า ใช้นิ้วหัวแม่มือขัดถูพื้นผิวอย่างระมัดระมหาวิหารมองดูตัวอักษรสามตัวที่สลักไว้อย่างประณีตว่า “หลี่เต๋อหยาง” สีหน้าแสดงความอาลัยอาวรณ์เขาใช้นิ้วหั
