วแม่มือดีดเหรียญตราเบาๆติ๊ง!เหรียญตราที่อยู่กับเขามายี่สิบปี เป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศและความรับผิดชอบ ถูกเขาดีดขึ้นไปในอากาศหมุนอย่างรวดเร็ว พื้นผิวของเหรียญสะท้อนภาพเมืองผีเบื้องล่างและใบหน้าอันสงบนิ่งของหลี่เต๋อหยางอย่างชัดเจน……จากนั้นก็ร่วงหล่นลงสู่เมืองผีเบื้องล่างแล้วหายวับไป“หากรัตติกาลพึงมาเยือน ข้าจะยืนหยัดเบื้องหน้าทุกสรรพสิ่ง……”หลี่เต๋อหยางมองตามเหรียญตราที่ตกลงไป พึมพำกับตัวเอง “วันนี้ แม้ข้าหลี่เต๋อหยางจะต้องตายเพื่อผู้คนนับล้านนี้… แล้วอย่างไรเล่า?”เขาหันหลังกลับ ก้าวเท้าไปยังหินแผ่นที่เจ็ดจากนั้นก็ไม่ลังเลอีกแม้แต่น้อย ก้าวขึ้นไปบนแผ่นที่แปด เก้า และสิบ!ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!เสียงดังสี่ครั้งติดต่อกันราวกับฟ้าร้องดังสนั่นเหนือเมืองผีเฟิงตู ดึงดูดความสนใจของวิญญาณทั้งหมดในทันที พวกมันพร้อมใจกันเงยหน้ามองท้องฟ้า มองไปยังมหาวิหารที่พวกมันเฝ้ารอมาร้อยปี…ในบ้านหลังหนึ่ง วิญญาณที่เคยพูดคุยกับหลินชีเยี่ยมองร่างที่ยืนตระหง่านอยู่หน้ามหาวิหารอย่างตะลึงงัน ริมฝีปากสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ มันทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำตาคลอเบ้า!“ขอต้อนรับการกลับมาขององค์จักรพรรดิ!!”ด้านหลังมัน ภรรยาและลูกสาวก็คุกเข่าลงเช่นกัน ก้มศีรษะคำนับร่างนั้นอย่างแรงทั่วทั้งเมืองผีเฟิงตู วิญญาณทั้งหมดที่ยังคงความเป็นมนุษย์ ต่างคุกเข่าลงกับพื้น มองร่างหน้ามหาวิหารด้วยความตื่นเต้น ร้องตะโกนอย่างไร้เสียง“ขอต้อนรับกา
