ังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัว ส่วนหัวของราชินีมดแตกร้าวออกทีละน้อย เสียงร้องครวญครางสุดท้ายของราชินีมดยังไม่ทันดังขึ้น แรงสั่นสะเทือนก็ทำลายระบบประสาทของมันจนย่อยยับในทันทีซากของราชินีมดที่บิดเบี้ยวจนแทบจำไม่ได้ทรุดลงตรงหน้าเจียหลานราวกับก้อนโคลน สูญเสียคลื่นชีวิตไปอย่างสิ้นเชิงเจียหลานค่อยๆ ชักมือกลับ ฝ่ามือที่ขาวราวหยกนั้นไม่มีร่องรอยบาดเจ็บแม้แต่น้อย ราวกับว่าเมื่อครู่ ราชินีมดไม่ได้แตะต้องแม้แต่เส้นผมของเธอเลยทั้งมหาวิหารตกอยู่ในความเงียบสงัดหลินชีเยี่ย ไป๋หลี่พั่งพั่ง และอันชิงอวี๋ ทั้งสามคนเห็นภาพตรงหน้านี้แล้วก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกพวกเขารู้ดีว่าการโจมตีครั้งสุดท้ายของราชินีมดก่อนตายนั้นแข็งแกร่งเพียงใด แม้แต่คนใดคนหนึ่งในพวกเขาเองก็ไม่อาจเอาชนะได้อย่างง่ายดาย……แต่กลับกลายเป็นว่าสาวน้อยที่ดูธรรมดาสามัญคนนี้สามารถรับมือกับทุกอย่างได้ด้วยมือเดียว?!ไป๋หลี่พั่งพั่งและอันชิงอวี๋หันไปมองหลินชีเยี่ย สายตาเต็มไปด้วยคำถาม ส่วนหลินชีเยี่ยก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา บ่งบอกว่าตัวเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น“ฮึๆๆๆ”เฉาเยวียนถือดาบ หัวเราะเบาๆ พลางวิ่งมาหาหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ย “……”สองนาทีต่อมาเฉาเยวียนที่ถูกมัดอย่างแน่นหนานอนอยู่บนพื้นอย่างสิ้นหวัง ในขณะที่หลินชีเยี่ย ไป๋หลี่พั่งพั่ง และอันชิงอวี๋ต่างเข้าไปอยู่ข้างๆ เจียหลานแล้ว“เธอไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยเอ่ยถามขึ้นเจียหลานส่ายหน้า ผ
