หลินชีเยี่ย อันชิงอวี๋ และไป๋หลี่พั่งพั่งทั้งสามคนต่างตกตะลึงพร้อมกัน หันไปมองทางที่ลูกธนูพุ่งมาเจียหลานสวมเสื้อคลุมฮั่นสีฟ้าขนาดใหญ่ ยืนนิ่งอยู่ที่มุมวิหาร มือถือคันธนูไม้เนื้อแข็งสีเหลืองอ่อน หันหน้าไปทางราชินีมด ปลายนิ้วค้างอยู่กลางอากาศเมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของทั้งสามคน เจียหลานก็ชะงักเล็กน้อย ดูเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงมองตนด้วยสายตาแบบนั้น……ตึง!!เสียงกระแทกทุ้มต่ำดังมาจากทางราชินีมด ราชินีมดที่ถูกขัดจังหวะพิธีบูชายัญโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง ขาหน้าเหยียบพื้นวิหารอย่างแรง ทำให้ลวดลายสีแดงที่เคลื่อนไหวใต้เท้าแตกกระจายทั้งหมดหนวดที่เหมือนงู รัดพันลูกธนูที่ปักอยู่บนตัว ออกแรงดึงมันออกจากรอยแยกของเกราะ แล้วคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว พยายามหักลูกธนูที่ทำลายพิธีบูชายัญของมันให้ได้!ฉึบ!!ลูกธนูไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยราชินีมดเกราะแดงชะงัก หนวดทั้งสองเพิ่มแรงอีก!ลูกธนูยังคงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยราชินีมดเกราะแดงแยกเขี้ยว หนวดทั้งคู่บิดเป็นเกลียว ร่างใหญ่โตสั่นเทาเล็กน้อย!ลูกธนูธรรมดานั้นยังคงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิด……แม้แต่ขนนกสักเส้นก็ไม่หลุดออกมาราชินีมดเกราะแดง “……”มันโยนลูกธนูนี้ไปที่มุมวิหารเงียบๆ จ้องมองคนตรงหน้าอย่างดุร้าย แล้วคำรามอย่างโหดเหี้ยมไป๋หลี่พั่งพั่งมองภาพนี้อย่างสงสัย พูดอย่างไม่แน่ใจว่า “ทำไมฉันรู้สึกว่า……มันดูเหมือนอับอายจนโกรธล่ะ?”“ไม่ต้องรู้สึก มันอับอายจนโกรธจริงๆ
