นบัลลังก์ราวกับเป็นคนจริงๆ แขนเสื้อว่างเปล่าวางอยู่บนที่วางแขน ชายเสื้อทิ้งตัวลงตามธรรมชาติ บารมีของจักรพรรดิแผ่ซ่านไปทั่ว ราวกับว่าเฟิงตูต้าตี้ยังคงมีชีวิตอยู่ ปกป้องแดนนิรันดร์นี้“ฉลองพระองค์นี้……กำลังรอเฟิงตูต้าตี้กลับมา” หลินชีเยี่ยจ้องมองฉลองพระองค์กลางอากาศ ถอนหายใจยาว“เมืองนี้ก็กำลังรอเขากลับมาเช่นกัน”“ร้อยปีแล้ว เขายังจะกลับมาได้อีกเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดถามไม่ได้เฉาเยวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตราบใดที่เขาเข้าสู่วัฏสงสาร ก็ต้องกลับมาได้แน่……ในเมื่อแม้แต่หยางเจี่ยนยังกลับมาเกิดได้ เหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยก็เริ่มกลับมาแล้ว สักวันหนึ่ง ร่างกลับชาติมาเกิดของเฟิงตูต้าตี้ก็จะมาที่นี่ ฟื้นฟูเมืองผีเฟิงตูขึ้นมาใหม่”ตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามอย่างสงสัย“เออ พวกนายเข้ามาในเมืองผีเฟิงตูได้ยังไง? ฉันปิดปากถ้ำไว้แล้วนี่นา……”เฉาเยวียนงุนงง “พวกเราไม่ได้เข้าทางปากถ้ำ แต่เข้าทางประตูหน้าโดยตรงนะ”“ประตูหน้า?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกนายเปิดประตูทองสัมฤทธิ์ยักษ์นั่นได้ยังไง?”“พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย มันเปิดเองน่ะ……”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็ชะงักงันอยู่กับที่‘ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่มันเปิดเองเหรอ?’‘หรือว่าเป็นประตูอัตโนมัติ?’‘แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น……ตอนที่ฉันเดินไปที่ประตูทองสัมฤทธิ์ตอนแรก ทำไมมันถึงไม่เปิดล่ะ?’หลินชีเยี่ย จมอยู่ในภวังค์ความคิดปัง!!ในตอนนั้นเอง ประตู
