สถานะของนิกายกุ้ยหวางในเส้นทางมารนั้น ยิ่งใหญ่เกรียงไกรมิได้ด้อยไปกว่าสำนักกระบี่ซู่ซันในเส้นทางธรรมเลยแม้แต่น้อย หากยอดคนระดับหลี่ฟานเฉินต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ย่อมก่อให้เกิดพายุที่สั่นคลอนเสถียรภาพของโลกทั้งใบ แน่นอนว่าเรื่องนี้มิใช่ซู่ซันหวาดเกรงนิกายกุ้ยหวาง แต่เป็นเรื่องของความคุ้มค่าและดุลยภาพของแผ่นดินมากกว่า
เมิ่งฝานพยักหน้าเห็นด้วยกับหลักการที่อาจารย์กล่าว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็แอบคิดในใจว่าการพูดถึงเหตุผลระดับมหภาคเช่นนี้ ช่างดูห่างไกลจากความตื่นเต้นตรงหน้าเสียเหลือเกิน
“เช่นนั้นอาจารย์คิดว่าหลี่ฟานเฉินผู้นี้จะสามารถผ่านด่านท่านจ้าวสำนักเข้าไปในหอขังอสูรได้หรือไม่ขอรับ?” เมิ่งฝานถามต่อ
ท่านผู้เฒ่าหลินมีสีหน้าเชื่อมั่น ทอนน้ำเสียงหนักแน่นราวกับก้อนศิลา
“เมื่อมีท่านจ้าวสำนักยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเช่นนี้ ต่อให้หลี่ฟานเฉินมีปีกปักษาก็หามีทางล่วงล้ำเข้าไปในหอขังอสูรได้แม้เพียงครึ่งก้าว!”
ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจต่อมา ราวกับฟ้าดินต้องการล้อเล่นกับความมั่นใจนั้น เมิ่งฝานกลับเห็นหลี่ฟานเฉินก้าวย่างเข้าไปในหอขังอสูรอย่างสง่างาม และในขณะเดียวกัน หลินจิงหงในชุดดำก็เดินตามเข้าไปติด ๆ
