บทที่ 137 ปรมาจารย์แห่งสำนักซู่ซัน ‘หลินจิงหง’
หยั่งรู้รวดเดียวสิบวันสิบคืนเชียวหรือ?
เมื่อได้ยินคำยืนยันของเมิ่งฝาน ท่านผู้เฒ่าหลินก็บังเกิดความประหลาดใจจนยากจะเก็บงำ
ในมุมมองของท่าน ท่านมิอาจเข้าใจได้เลยว่าเมิ่งฝานกำลังวางแผนอันใดอยู่ การจมดิ่งลงสู่ภวังค์แห่งการหยั่งรู้นานต่อเนื่องถึงสิบวันสิบคืน ร่างกายและจิตวิญญาณจะแบกรับภาระที่หนักอึ้งขนาดนั้นไหวจริงหรือ และที่สำคัญที่สุด ปุถุชนทั่วไปจะสามารถคงสภาวะสมาธิที่ล้ำลึกขนาดนั้นได้นานเพียงนั้นเชียวหรือ?
ทว่า เมื่อเห็นว่าเมิ่งฝานใช้เวลาเตรียมตัวมาอย่างยาวนานก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปาก ท่านจึงเลือกที่จะวางความกังขาลงแล้วมอบความเชื่อมั่นให้แก่ศิษย์รัก
สิ่งที่ท่านทำมิได้ สิ่งที่ท่านมิอาจหยั่งถึง… บางทีศิษย์ผู้นี้อาจสร้างปาฏิหาริย์ให้เป็นจริงได้
สำหรับเมิ่งฝานแล้ว ท่านผู้เฒ่าหลินมิเคยคลางแคลงใจในตัวเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว!
“ตกลง ในเมื่อเจ้าเตรียมใจมาพร้อมสรรพ อาจารย์ย่อมมิขัดศรัทธา บัดนี้ข้าจะพาเจ้ามุ่งหน้าไปยังวิหารเทพกระบี่ด้วยตนเอง” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยโดยไร้ซึ่งความลังเล
