บทที่ 138 ศาสตราอมตะ กระบี่สยบมาร
ท่านผู้เฒ่าหลินปรายตามองเมิ่งฝานเพียงแวบเดียว ก่อนจะเลิกสนใจคำแก้เกี้ยวอันแสนฉาบฉวยนั้น
ช่างจงใจเกินไป… คำพูดที่พยายามเยียวยาสถานการณ์เมื่อครู่นั้น ดู “ปลอม” เสียจนแม้แต่เด็กสามขวบก็ยังดูออก ทำให้ใบหน้าของเมิ่งฝานแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วงใจอย่างที่สุด ต่อให้เขาจะเป็นคนหน้าหนาเพียงใด แต่ในยามนี้เขากลับรู้สึกว่าตนเองแทบจะมุดแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย
ท่านผู้เฒ่าหลินเบนสายตากลับไปยังทิศทางของหอขังอสูร แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“หลี่ฟานเฉินดั้นด้นมาที่นี่เพราะกระบี่เลือดวิญญาณ เขาคงมิคิดจะประลองตัดสินเป็นตายกับท่านจ้าวสำนักโดยไม่จำเป็น จุดประสงค์เดียวของเขาก็คือการฝ่าเข้าไปในหอขังอสูรให้ได้”
“ตราบใดที่หลี่ฟานเฉินไม่เริ่มเปิดฉากสังหาร ท่านจ้าวสำนักย่อมมิจัดการขั้นเด็ดขาดเช่นกัน! เพราะหากประมุขแห่งจอมมารต้องมาสิ้นชีพลง ณ ที่นี่ ขุมกำลังสายมารทั่วทั้งแผ่นดินย่อมจักระส่ำระสาย และจะนำไปสู่กลียุคที่นองเลือดไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ซึ่งนั่นมิใช่สิ่งที่สำนักกระบี่ซู่ซันปรารถนาจะให้เกิดขึ้น”
