บทที่ 136 กระบี่ที่สาม ‘ฟ้าดินไร้เมตตา’
“ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใด เจ้าจึงจะก้าวข้ามคอขวดไปสู่ขอบเขตอสูรใหญ่ได้?”
เมื่อได้ยินคำถามของเมิ่งฝาน เสี่ยวชิงก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นางลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะอ้อมแอ้มตอบกลับมาว่า
“เรียนเจ้านาย คาดว่าคงใกล้แล้วล่ะขอรับ”
เมิ่งฝานอดไม่ได้ที่จะลอบกลอกตา คำตอบเช่นนี้ช่างไร้น้ำหนัก ไม่ต่างอะไรกับการไม่ได้คำตอบเลยแม้แต่น้อย
ใกล้แล้ว?
หนึ่งวันก็นับว่าใกล้ หนึ่งเดือนก็นับว่าใกล้ หรือแม้แต่หนึ่งปีก็ยังเรียกได้ว่าใกล้!
ยิ่งหากคำนวณจากอายุขัยอันยืนยาวของเผ่ามังกรวารีด้วยแล้ว เมิ่งฝานเกรงว่าคำว่า “ใกล้แล้ว” ของนาง อาจหมายถึงอีกสิบปีข้างหน้าก็เป็นได้
อย่างไรก็ตาม เมิ่งฝานมิได้ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องการฝึกตนของนางต่อ เขาตระหนักดีว่าการเคี่ยวเข็ญนั้นทำได้เพียงพอประมาณ หากเร่งรัดจนเกินพอดีจะกลายเป็นการสร้างแรงกดดันมหาศาลจนส่งผลเสียต่ออีกฝ่ายแทน
หลังจากกลับมาถึงหอศาสตรา เมิ่งฝานก็เริ่มจมดิ่งลงสู่การฝึกปรือคัมภีร์โลหิตชาดทันที เนื่องจากบรรยากาศภายใต้มหาค่ายกลศิลาพันชั่งนั้นเต็มไปด้วยพลังที่ขัดแย้ง ไม่เหมาะแก่การฝึกวิชาสายมาร
