บทที่ 135 หลินเจี้ยน อัจฉริยะรุ่นเยาว์แห่งสำนักกระบี่ซู่ซัน
แน่นอนว่าในบรรดาศิษย์ซู่ซันทั้งหมด คงมีเพียงเมิ่งฝานคนเดียวเท่านั้นที่มองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าประทับใจ ส่วนคนอื่น ๆ ย่อมตราหน้าว่าเป็นเรื่องอื้อฉาวคอขาดบาดตาย
“ข้าเองก็รู้ว่าไม่ควรมีความคิดเช่นนี้ แต่มันอดใจไม่ไหวจริง ๆ ข้าตกหลุมรักอาจารย์ของข้า ตั้งแต่วินาทีแรกที่ข้ากราบขอฝากตัวเป็นศิษย์ ข้าก็ห้ามใจไม่ให้รักนางไม่ได้แล้ว!”
ชายหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้าอับจนหนทาง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความรวดร้าวลึก ๆ
การรักใครสักคนผิดด้วยหรือ? แล้วการรักคนที่ไม่ควรรักเล่า ถือเป็นความผิดมหันต์หรือไม่? เรื่องนี้ยากจะตัดสินให้กระจ่างชัดได้
เมิ่งฝานขี้เกียจจะถกเถียงเรื่องความรักกับเจ้าหมอนี่ เพราะมันเป็นเรื่องที่หาข้อสรุปไม่ได้ อีกอย่าง ตัวเขาเองก็มิได้มีความฝักใฝ่ในเรื่องรักใคร่สักเท่าไรนัก
ท้ายที่สุดแล้ว เขาคือคนที่มีดวงวิญญาณจากโลกมนุษย์ยุคปัจจุบันมาสถิตอยู่ในโลกนี้ได้เพียงปีเศษ ความคิดความอ่านส่วนใหญ่ยังคงยึดโยงกับค่านิยมจากโลกเดิม คนรุ่นเดียวกับเขาในโลกโน้นต่างเริ่มหวาดกลัวการแต่งงานกันทั้งนั้น