บทที่ 134 ศิษย์ทรพีผู้หาญกล้าสารภาพรักต่ออาจารย์
หนึ่งก้านธูป…
หากคำนวณตามมาตรวัดเวลาที่เมิ่งฝานคุ้นเคยจากชาติปางก่อน มันก็คือช่วงเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
สำหรับการฝึกตน การใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงต่อวันดูจะน้อยนิดจนแทบมิต้องใส่ใจ ในใจเขาถึงกับนึกปรามาสว่าตนอาจจะฝืนทนได้นานถึงหนึ่งชั่วโมงหรือกระทั่งสองก้านธูปเสียด้วยซ้ำ
ท่านผู้เฒ่าหลินเป็นคนประเภทที่เมื่อกล่าวแล้วต้องปฏิบัติทันที หลังจากซักซ้อมความเข้าใจเสร็จสิ้น ท่านก็พาเมิ่งฝานออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หน้าผาสิกขาในทันที
สำนักกระบี่ซู่ซันนั้นกว้างใหญ่ไพศาลนัก แต่ขุนเขาซู่ซันกลับกว้างยิ่งกว่า ส่วนหน้าผาสิกขาแม้มีนามว่าหน้าผา ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นหุบเขาลึกที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องล่างของหน้าผาสูงชัน
“จดจำเส้นทางไว้ให้ดี ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าจงเดินทางมาด้วยตนเอง ข้าได้แจ้งแก่ผู้ดูแลหน้าผาแห่งนี้ไว้แล้ว เจ้าสามารถผ่านเข้าออกได้ตามใจปรารถนาโดยไร้อุปสรรค”
ท่านผู้เฒ่าหลินกำชับในขณะที่พาทะยานผ่านแมกไม้
“ศิษย์รับทราบแล้วขอรับ ท่านอาจารย์”
เพียงไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงหน้าผาสิกขา
