ภายใต้การยั่วยุของราชินีมด คนกระดาษบนท้องฟ้าดูเหมือนจะโกรธแค้นอย่างยิ่ง ใบหน้าซีดขาวบิดเบี้ยว บินวนรอบนอกมหาวิหารอย่างรวดเร็วไป๋หลี่พั่งพั่ง อันชิงอวี๋ และเฉาเยวียน ทั้งสามคนแนบชิดกับประตูวิหารสีดำ เมื่อเห็นท่าทางคลุ้มคลั่งของคนกระดาษ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยขณะนี้ บนเสาใหญ่เหนือศีรษะของพวกเขา มีคนกระดาษจำนวนมากสังเกตเห็นการมีอยู่ของพวกเขาแล้ว และเริ่มเข้ามาใกล้“ลุงหลี่อยู่ไหน?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งนึกขึ้นได้อย่างกะทันหัน มองไปรอบๆ“ดูเหมือนว่าตอนปีนแผ่นหิน เขาก็ไม่ได้ตามมาแล้ว” อันชิงอวี๋พูดต่อเฉาเยวียนได้ยินประโยคนี้ กลับถอนหายใจอย่างโล่งอก “ก็ดีเหมือนกัน ที่นี่อันตรายเกินไป ระดับขั้นของเขาไม่สูงพอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา พวกเราก็ไม่แน่ใจว่าจะปกป้องเขาได้”ไป๋หลี่พั่งพั่งเงยหน้ามองขึ้นไป “ตอนนี้จะทำยังไงดี? คนกระดาษที่มารวมตัวกันรอบๆ พวกเรามีมากขึ้นเรื่อยๆ ชิทำไมพวกมันไม่ไปฆ่าราชินีมดนั่นล่ะ?”“ราชินีมดตัวนั้นดูเหมือนจะคุ้นเคยกับสถานการณ์ที่นี่มาก รู้ว่าจะหลบการโจมตีของคนกระดาษได้ที่ไหน คงไม่ใช่ครั้งแรกที่เข้ามาในเมืองผีเฟิงตู” อันชิงอวี๋ครุ่นคิดแล้วพูดเฉาเยวียนจ้องมองคนกระดาษที่มารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ บนท้องฟ้า ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้ววางมือข้างหนึ่งลงบนประตูใหญ่สีดำด้านหลัง“ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็เข้าไปหลบข้างในกันเถอะ ยังไงก็มีชอล์กของพั่งพั่ง พวกเราออกมาได้ตลอดเวลา”พอได้ยินคำพูดน
