“ราชินีมด?!” เฉาเยวียนเอ่ยปากด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นมดยักษ์ตัวนั้นอันชิงอวี๋หรี่ตาลง “ดูเหมือนว่าคนกระดาษพวกนั้นคือผู้พิทักษ์เมืองผีแห่งนี้ หลังจากที่มดยักษ์ถูกชีเยี่ยไล่ล่าเข้ามาในเมืองผี มันก็เผยร่องรอยออกมา ทำให้ถูกคนกระดาษไล่ล่า”“ถ้าเป็นอย่างนั้น ชีเยี่ยก็อาจจะอยู่แถวนี้ใช่ไหม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองไปรอบๆ“ตอนนี้ยังไม่เห็น” อันชิงอวี๋เอ่ยอย่างครุ่นคิด “แต่การที่คนกระดาษไล่ล่าราชินีมดอึกทึกครึกโครมขนาดนี้ ถ้าเขาอยู่แถวนี้ก็ต้องเห็นแน่ แล้วก็คงจะรีบบึ่งมาทางนี้”“นั่นหมายความว่าพวกเราแค่แอบตามหลังราชินีมดไป ก็จะเจอชีเยี่ยใช่ไหม?”“เมื่อเทียบกับการวิ่งไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย นี่น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว” อันชิงอวี๋พยักหน้า “แต่ต้องรักษาระยะห่างจากราชินีมดและคนกระดาษไว้ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะซวยเอา”ทั้งสี่คนพยักหน้า รอจนกลุ่มคนกระดาษไล่ตามราชินีมดหายไปบนวิหารลอยฟ้าแล้ว พวกเขาจึงเริ่มออกวิ่งตามเส้นทางคดเคี้ยวไปทางวิหารลอยฟ้าปลายทางของเส้นทางเล็กๆ คือแผ่นหินขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่เรียงกันเป็นทอดๆ จากพื้นดินไปจนถึงวิหารสีแดงบนท้องฟ้า เหมือนเป็นขั้นบันไดไป๋หลี่พั่งพั่งและอีกสองคนก้าวขึ้นไปบนแผ่นหินแผ่นแรกทันที ไม่รู้ว่าแผ่นหินพวกนี้ลอยอยู่ได้อย่างไร แม้จะรับน้ำหนักของคนสามคนแต่ก็ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย พวกเขาจ้องมองวิหารลอยฟ้าเบื้องบนแล้วรีบพุ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็วท้ายขบวน หลี่เต๋อหยางก็ก้าวขึ้นไปบ
