นแผ่นหินแผ่นแรกเช่นกันครืน!หลังจากที่เท้าของหลี่เต๋อหยางแตะลงบนแผ่นหินแผ่นแรก แผ่นหินก็สั่นสะเทือนอย่างเห็นได้ชัดร่างของเขาหยุดชะงักกะทันหัน…“เจียหลาน……” หลินชีเยี่ยรู้สึกถึงอักขระในมือ พึมพำออกมาเบาๆเจียหลานเงยหน้ามองตาของหลินชีเยี่ย เมื่อได้ยินเขาเรียกชื่อตัวเอง มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มพร้อมกับพยักหน้าตึง!เสียงทึบดังมาจากนอกวิหาร ราวกับว่ามีการต่อสู้ดุเดือดกำลังเกิดขึ้น หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มองไปทางนอกประตูวิหาร สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย“เธอเป็นมนุษย์รึเปล่า?”หลินชีเยี่ยหันกลับไปมองเจียหลาน แล้วถามคำถามนี้อย่างจริงจังเจียหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าอีกครั้ง“ตกลง” สายตาของหลินชีเยี่ยมองไปนอกวิหาร “ฉันจะพาเธอออกไป”เขาคว้าข้อมือของเจียหลาน ก้าวเร็วๆ ผ่านสุสานเกราะทองสัมฤทธิ์ มุ่งหน้าไปยังประตูวิหาร แต่เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เจียหลานก็สะดุดเกือบล้มลงกับพื้นหลินชีเยี่ยหันกลับมา ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้“ขอโทษนะ ฉันลืมไปว่าเธอนอนอยู่ในโลงศพมานาน คงเดินไม่ค่อยถนัดแล้ว” หลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่ง แล้วถอดดาบคู่ที่หลังออก ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยหันหลังให้สาวน้อยชุดน้ำเงิน“ขึ้นมาสิ ฉันจะแบกเธอไป”เจียหลานยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง แก้มเธอเริ่มแดงเรื่อ แต่ก็ไม่ได้เขินอาย ปีนขึ้นหลังหลินชีเยี่ยอย่างเปิดเผยแล้วโอบไหล่ของเขาไว้เสียงหายใจเบาๆ ของเธอพัดผ่านข้างหูของหลินชีเยี
