่ย ผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำบางๆ เขารู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายของสาวน้อยได้อย่างชัดเจน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว……อืม ยืนยันแล้ว มีชีวิตอยู่จริงๆ!เขาหยิบดาบคู่จากพื้นขึ้นมาเตรียมจะออกไป ในตอนนั้นเอง เจียหลานที่อยู่บนหลังของเขาก็ตบไหล่เขาเบาๆ แล้วชี้ไปที่ชั้นไม้ตรงมุมวิหารบนชั้นไม้นั้นแขวนคันธนูไม้เนื้อแข็งสีเหลืองอ่อน และกระบอกใส่ลูกธนูที่ทำจากใบไผ่สาน“นั่นของเธอเหรอ?” หลินชีเยี่ยหันไปถามเจียหลานที่อยู่บนหลังเขาพยักหน้าตอบหลินชีเยี่ยเดินเร็วๆ ไปหยิบคันธนูไม้แข็งและกระบอกใส่ลูกธนูจากชั้นไม้ ส่งให้เจียหลาน เธอจ้องมองคันธนูไม้แข็ง ลูบคลำมันอย่างแผ่วเบานาน ก่อนจะสะพายมันไว้ที่หลังอย่างจริงจังหลินชีเยี่ยแบกเจียหลานวิ่งออกจากวิหารอย่างรวดเร็ว หลี่อี้เฟยและอาจูที่กำลังเฝ้าประตูวิหารอย่างเบื่อหน่ายเห็นเขาแบกผู้หญิงคนหนึ่งออกมา ต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ“ชีเยี่ย… น่ะ… นายไปลักพาตัวใครมาเหรอ?” หลี่อี้เฟยถามอย่างงุนงง “เข้าไปคนเดียว ทำไมออกมาสองคนล่ะ?”หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ฉันต้องออกไปก่อน เรื่องที่เหลือค่อยคุยกันที่โรงพยาบาล”หลี่อี้เฟยเห็นสีหน้าจริงจังของหลินชีเยี่ยจึงพยักหน้า “งั้นเจอกันที่โรงพยาบาล”แสงเวทมนตร์สองสายแผ่ออกมาจากตัวอาจูและหลี่อี้เฟย ในชั่วพริบตาพวกเขาก็หายตัวไป ประตูวิหารที่ไร้คนค้ำยันจึงค่อยๆ ปิดลง ร่างของหลินชีเยี่ยพลันกลับมาอยู่นอกวิ
