ธิ์สามร้อยชุด ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย พยายามอยู่นานก่อนที่เสียงพึมพำไม่ชัดเจนจะหลุดออกมาจากปากของเธอ“……ถอย”เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น ดาบยาวที่ถูกโอบล้อมด้วยควันดำก็กลับเข้าฝักพร้อมกัน ชุดเกราะทองสัมฤทธิ์ทั้งหมดถอยกลับไปเหมือนคลื่นน้ำ กลับไปยังไม้กางเขนของตนควันดำสลายไป แสงสีเขียวอมเทาใต้หมวกเกราะทองสัมฤทธิ์ค่อยๆ หรี่ลงและหายไปในที่สุด ชุดเกราะทองสัมฤทธิ์สามร้อยชุดนี้ก็เหมือนกับตอนที่หลินชีเยี่ยเพิ่งเข้ามาในวิหาร แขวนนิ่งอยู่บนไม้กางเขน ราวกับว่าทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงภาพลวงตาหลินชีเยี่ยที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเองยืนอยู่ด้านหลังสาวน้อยชุดน้ำเงิน ขมวดคิ้วแน่น ความสงสัยในใจยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาก็เก็บดาบทั้งสองเล่มเข้าฝัก ประกายสีทองในดวงตาก็หรี่ลงอย่างรวดเร็ว“เธอเป็นใคร?” หลินชีเยี่ยมองเงาด้านหลังของสาวน้อยชุดน้ำเงิน ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำสาวน้อยชุดสีน้ำเงินหันกลับมา ดวงตาสดใสของเธอจ้องมองใบหน้าของหลินชีเยี่ยชั่วครู่ แล้วโค้งขึ้นเล็กน้อยเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ยิ้มสวยราวกับดอกไม้เธอเผยอริมฝีปาก พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเปล่งเสียงออกมาเป็นพยางค์ที่ไม่ชัดเจนหลังจากพยายามหลายครั้ง สาวน้อยชุดสีน้ำเงินก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เธอกระทืบเท้าเบาๆ ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน ทำหน้าเศร้าหมองหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างระมัดระวัง “เพราะไม่ได้พูดมานานเ
