กินไป เลยลืมวิธีเปล่งเสียงใช่ไหม?”สาวน้อยชุดสีน้ำเงินพยักหน้าแรงๆ!หลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญา “งั้น ฉันถาม เธอทำท่าทางตอบแล้วกัน”สาวน้อยชุดสีน้ำเงินกะพริบตา“ภาพวาดบนโลงศพนี้ คือเธอใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยชี้ไปที่ร่างในชุดสีน้ำเงินในภาพแรกบนโลงศพแล้วถามสาวน้อยชุดสีน้ำเงินพยักหน้า“เธออยู่ในโลงศพนี้ตลอดเวลาเลยเหรอ?”สาวน้อยชุดสีน้ำเงินพยักหน้าอีกครั้งหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “เธออยู่ในนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”สาวน้อยชุดสีน้ำเงินลังเลครู่หนึ่ง แล้วยื่นนิ้วสองนิ้วออกมาอย่างไม่แน่ใจ……“สองร้อยปี?” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างประหลาดใจสาวน้อยชุดสีน้ำเงินส่ายหน้าหลินชีเยี่ยชะงัก อ้าปากค้าง แล้วถามอย่างระมัดระวัง “สอง… พันปี?”สาวน้อยชุดสีน้ำเงินพยักหน้าเมื่อเห็นเธอพยักหน้า หลินชีเยี่ยก็รู้สึกตกใจอย่างรุนแรง เขายืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์คนหนึ่งจะมีชีวิตอยู่ได้สองพันปี แค่นอนอยู่ในที่แคบๆ มืดๆ อย่างโลงศพแค่สองวัน ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายที่มีจิตใจมั่นคงเสียสติได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนอนสองปีแต่สาวน้อยตรงหน้านี้กลับนอนอยู่ในโลงศพมาถึงสองพันปี?ตลอดสองพันปีนี้ ไม่มีใครพูดจา ไม่มีแสงสว่างใดๆ แม้แต่การขยับแขนก็ไม่อาจทำได้ สิ่งที่อยู่เคียงข้างเธอมีเพียงความมืดมิดและความเงียบงันอันไม่มีที่สิ้นสุด……เธอทำได้อย่างไร?หลินชีเยี่ยมองสาวน้อยอย่างเหม่อลอยเป็นเวลานาน แล้วค่อยๆ ถามคำถามอีกข้อหนึ่งว่า “เธอช
