ในตอนนี้ คนกระดาษที่ล้อมรอบด้านนอกของวิหารได้กระจายตัวออกไปแล้วหลินชีเยี่ยเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบราวกับวิญญาณในความมืด มุ่งหน้าไปยังกลุ่มวิหารอันยิ่งใหญ่เหล่านั้นพลังจิตของเขากวาดผ่านด้านนอกของวิหาร ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเนื่องจากวัสดุที่ใช้สร้างวิหารเหล่านี้ เขาไม่สามารถรับรู้สภาพภายในได้ จึงได้แต่เดินวนเวียนอยู่รอบนอก ใช้พลังจิตรับรู้ป้ายชื่อขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ด้านนอกวิหารวิหารสวรรค์โจ้วเจวี๋ยอิน วิหารสวรรค์ไท่ซาเลี่ยงซื่อจง วิหารสวรรค์หมิงเฉินน่ายฟ่านอวี่เฉิง วิหารสวรรค์เถียนเจาจุ้ยชี่ วิหารสวรรค์ก่านซือเหลียนหวานลวี่ วิหารสวรรค์จงหลิงชีเฟยหลินชีเยี่ยยืนอยู่เบื้องหน้าวิหารทั้งหกแห่งนี้ ถอนหายใจอย่างจนปัญญาพลังจิตไม่สามารถรับรู้สภาพภายในวิหารได้ แล้วเขาจะหาวิหารที่ไป๋หลี่พั่งพั่งทั้งสี่คนอยู่ได้อย่างไร? และพวกเขาคงไม่รู้กฎ ‘คนตายเข้าได้ คนเป็นออกไม่ได้’ ของที่นี่ คาดว่าคงติดอยู่ในวิหารใดวิหารหนึ่งแล้ว……จะค้นหาทีละแห่ง?แต่หากเขาเข้าไปแล้ว ก็จะไม่สามารถออกมาจากวิหารได้เช่นกัน……หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วดวงตาก็เปล่งประกาย นึกถึงวิธีที่ดีได้ในทันที!เขาเดินอย่างรวดเร็วไปที่หน้าประตูวิหารสวรรค์หมิงเฉินไหน่ฟ่านอู่เฉิงซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ยื่นมือผลักประตูสีแดงชาดเปิดออก เหมือนกับตอนที่เปิดประตูบ้านก่อนหน้านี้ ตอนเปิดประตูรู้สึกเบามาก ไม่รู้สึกถึงน้ำหนักแม้แต่น้อยหลินชีเยี่ยเดินไป
