ที่หลังประตู แต่ไม่ได้ปล่อยให้ประตูปิดลงแบบนั้น ด้านหลังของเขาปรากฏวงเวทย์อัญเชิญสองวง ในชั่วขณะต่อมาก็มีร่างสองร่างสวมชุดพยาบาลสีฟ้าปรากฏขึ้นด้านหลังเขาหลี่อี้เฟยที่ถือแครอทครึ่งหัวและสวมผ้ากันเปื้อนอยู่ชะงักไป มองไปรอบๆ อย่างงุนงง สายตาสุดท้ายจับจ้องไปที่หลินชีเยี่ย“ชีเยี่ย นานๆ ทีนายถึงจะเรียกฉันออกมานะ?”เมื่อยืนยันได้ว่าตัวเองถูกเรียกออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าแล้ว หลี่อี้เฟยก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที โยนแครอทในมือทิ้งไป ดึงผ้ากันเปื้อนออก แล้วยิ้มกว้างตั้งแต่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า เขาก็ไม่เคยได้ออกมาอีกเลย อึดอัดมาเกือบสองปี ในที่สุดก็ได้เห็นแสงตะวันอีกครั้ง!“เมื่อกี้อาจูยังบอกฉันเลยว่า ถ้าเขาทำตัวดี คืนนี้ให้ฉันเพิ่มน่องไก่ให้เขาด้วย” หลี่อี้เฟยพูดพลางยืดเส้นยืดสายแล้วตบหัวอาจูที่อยู่ข้างๆ อย่างขำๆเมื่ออาจูได้ยินคำพูดนี้ ร่างเล็กๆ ของเขาก็สั่นสะท้าน ริมฝีปากเริ่มสั่นระริก……“ผะ… ผม… จริงๆ แล้ว……”สายตาของอาจูหลบเลี่ยงหลินชีเยี่ย ใบหน้าเล็กๆ ซีดขาว ราวกับว่าอีกนิดเดียวก็จะร้องไห้ออกมาแล้วหลินชีเยี่ยมองเขาอย่างจนปัญญา เห็นสภาพน่าสงสารของอาจูจึงโบกมือ “ให้ไปเถอะ”อาจูชะงัก เงยหน้าขึ้นมองหลินชีเยี่ยด้วยดวงตาเอ่อคลอ “ขอบคุณท่านผู้อำนวยการครับ!”หลินชีเยี่ยพยักหน้าเงียบๆ‘อืม ถ้าเอาใจแบบนี้ คราวหน้าคงจะทำงานให้ฉันขยันขึ้นอีก…’“เอ่อ ชีเยี่ย ที่นี่คือที่ไหนกัน ทำไมถึงหนาวข
