้ค่อนข้างราบรื่นยกเว้นแต่ลมเย็นที่พัดผ่านมาเป็นระยะ ไม่มีสิ่งผิดปกติอื่นใดแม้หลินชีเยี่ยจะมองไม่เห็นพวกมัน แต่หลังจากการพูดคุยกับเจ้าของบ้านในเมืองร้างเมื่อครู่ เขาก็พอจะเดาได้ว่าลมเย็นที่พัดผ่านมาเป็นครั้งคราวนี้ แท้จริงแล้วคือวิญญาณที่เขามองไม่เห็นไม่นานนัก เขาก็เห็นบ้านที่ไป๋หลี่พั่งพั่งทำให้พังลงมา ซึ่งเป็นทิศทางที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่ แต่ตอนนี้ที่นั่นไม่มีใครอยู่เลย“พวกเขาไปทางไหนกัน?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูเส้นทางที่ผ่านมา สายตาทอดยาวไปตามถนนเบื้องหน้าที่นั่นมีวิหารสีดำตั้งตระหง่านอยู่หลายหลัง‘เป็นวิหารที่เหล่าเทพเจ้าแห่งภูตผีทิ้งไว้เหรอ?’หลินชีเยี่ยลังเลเพียงครู่เดียว ก็ก้าวเดินไปยังวิหารเหล่านั้น จากเส้นทางที่เห็น ไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ จะต้องเข้าไปในวิหารหลังใดหลังหนึ่งอย่างแน่นอน
