ยนกลอกตา “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ที่นี่น่าจะเป็นห้องบรรทมของเทพเจ้าที่คุ้มครองนรกขุมนี้”“เทพเจ้าก็ต้องนอนด้วยเหรอ?”เฉาเยวียนเพิกเฉยต่อคำถามของไป๋หลี่พั่งพั่ง เดินเข้าไปสำรวจด้วยไฟฉายอย่างเงียบๆแม้ข้าวของเครื่องใช้เหล่านี้จะดูธรรมดาในสายตาของเทพเจ้า แต่สำหรับเฉาเยวียนและคนอื่นๆ สิ่งของเครื่องใช้เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งมหึมา โดยเฉพาะเตียงนอนที่มีขนาดใหญ่เท่าสนามฟุตบอลสองสนาม การจะค้นห้องนี้ให้ทั่ว ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไรไป๋หลี่พั่งพั่งยังคงครุ่นคิดอย่างจริงจังถึงปัญหาที่ว่าเทพเจ้าต้องนอนหรือไม่ อันชิงอวี๋เดินมาถึงใต้ชั้นหนังสือแล้วใช้ไฟฉายส่องดูชื่อม้วนหนังสือทีละม้วนทันใดนั้น สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หนังสือม้วนหนึ่งมือของเขาปล่อยเส้นใยออกมาหลายเส้น คว้าขอบของหนังสือม้วนนั้นไว้ แล้วดึงอย่างแรงเพื่อนำมันลงมาจากชั้นบนสุดของชั้นวางหนังสือ“นี่คืออะไร?” หลี่เต๋อหยางเดินเข้ามาถามอย่างสงสัยอันชิงอวี๋วางหนังสือม้วนนั้นลงบนพื้น สายตากวาดอ่านตัวอักษรบนนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วชะงักไปเล็กน้อยเขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางเฉาเยวียนที่เดินเข้ามาเช่นกัน แล้วพูดอย่างช้าๆ ว่า“ฉันคิดว่า ฉันเข้าใจแล้วว่ากำแพงนั้นมาจากไหน……”…หลินชีเยี่ยหลบหลีกทหารกระดาษที่เป็นวิญญาณตามทาง พลางเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่โชคดีที่ไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ ได้ล่อทหารกระดาษส่วนใหญ่ไปแล้ว ทำให้การเดินทางครั้งนี
