“ถ้าไม่ใช่เพราะ [ดาบแยกวิญญาณ] หายไป ผมก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้”ไป๋หลี่พั่งพั่งวิ่งไปพลางนึกถึง [ดาบแยกวิญญาณ] ที่หายไปพร้อมกับเสิ่นชิงจู่ในใต้พิภพ วัตถุที่สามารถทำร้ายวิญญาณได้นั้นมีน้อยมาก แม้แต่เขาก็มีแค่อันเดียวเท่านั้นวิญญาณที่ไล่ตามหลังทั้งสี่คนมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ พวกมันราวกับคลั่งไปแล้ว พุ่งเข้าหาเฉาเยวียน เสียงครวญครางดังกระทบโสตประสาทของคนทั้งสี่ราวกับสายลมแห่งความมืด เหมือนมีคนกำลังร้องไห้ วิงวอน และ……คำราม“ขอร้องล่ะ ช่วยพวกเราด้วย!”“ส่งข้าไปผุดไปเกิด ส่งข้าไปผุดไปเกิดที! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าก็จะกลายเป็นวิญญาณร้ายแล้ว!!”“อย่านะ… ข้าอยากหลุดพ้น ข้าอยากเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง!”“เจ้าทำได้แท้ๆ เหตุใดไม่ส่งข้าไปผุดไปเกิด?!”“ขอร้องล่ะ หากไม่ส่งข้าไปผุดไปเกิด ก็ส่งลูกข้าไปก็ได้ ได้โปรด……”บทสวดส่งวิญญาณที่เฉาเยวียนใช้การบำเพ็ญเพียรของตนเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนนั้น มีแรงดึงดูดต่อวิญญาณมากเกินไป โดยเฉพาะพวกดวงวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกกักขังในเมืองผีแห่งนี้มาเกือบร้อยปีเพราะเทพเจ้าหายไป ความปรารถนาในการหลุดพ้นและการเวียนว่ายตายเกิดของพวกมันได้กลายเป็นความยึดมั่นถือมั่นไปแล้ว!เฉาเยวียนคือความหวังเดียวของพวกมัน“เลี้ยวขวา!!”ทั้งสี่คนมาถึงทางแยก หลี่เต๋อหยางตะโกนอีกครั้งไป๋หลี่พั่งพั่งวิ่งเลี้ยวขวาไปพร้อมกับพวกเขา อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ลุงหลี่ อีกนานไหมกว่าจะถึงประตู? ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราค
