งต้องตายกันที่นี่แน่ๆ!”หลี่เต๋อหยางชะงัก “ประตูอะไร?”ทั้งสี่คนที่กำลังวิ่งสุดชีวิตถึงกับสะดุ้ง“อะไรนะ?” เฉาเยวียนหันกลับไปอย่างรวดเร็ว “คุณไม่ได้กำลังนำทางกลับไปยังประตูทองสัมฤทธิ์ยักษ์หรอกเหรอ?”“มืดมืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้ ฉันจะจำทางได้ยังไงกัน?”“แล้วที่คุณตะโกนเรียกพวกนั้น……”“ฉันเรียกส่งเดชน่ะ”‘ให้ตายสิ คราวนี้แย่แน่!’ไป๋หลี่พั่งพั่งแทบจะพ่นเลือดออกมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากวิ่งตามหลี่เต๋อหยางมาตั้งนาน ที่แท้ก็แค่วิ่งตามความรู้สึกเฉยๆ!แต่ก็ไม่อาจโทษหลี่เต๋อหยางได้ ทั้งเมืองผีนี้ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย พวกเขาต้องอาศัยไฟฉายในมือเพื่อหาทิศทางหลังจากถูกผีไล่ล่ามานาน พวกเขาก็วิ่งลึกเข้ามาในเมืองผีเสียแล้ว จะเห็นทางกลับได้อย่างไร?ด้านหน้า ทั้งสี่คนมาถึงทางแยกอีกครั้ง“เลี้ยวซ้าย!!” หลี่เต๋อหยางเปิดโหมดเดาสุ่มอีกครั้ง“เฮอะ คราวนี้ตามฉัน เลี้ยวขวา!!”ไป๋หลี่พั่งพั่งเพิ่งพูดจบก็กำลังจะเลี้ยวไปทางขวา แต่แล้วก็เห็นว่าในตรอกทางขวามีคนกระดาษสีขาวซีดจำนวนมากกำลังหลั่งไหลมาเหมือนคลื่นสีขาว!“ให้ตายสิ ฟังลุงหลี่เถอะ!”ไป๋หลี่พั่งพั่งเบรกกะทันหัน แล้วรีบวิ่งตามทั้งสี่คนไปทางซ้ายกองทัพคนกระดาษวิ่งเร็วกว่าไป๋หลี่พั่งพั่งและคณะ ชั่วพริบตาก็แซงหน้าผีที่ไล่ตามมาไม่ลดละ ระยะห่างกับทั้งสี่คนเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว“[ปราการหยก]!!”ไป๋หลี่พั่งพั่งยกมือลูบหน้าอก แสงสีทองสายหนึ่งก็รวมตัวกันเป็นกระบี่ยาวเปล่งประกาย พุ่ง
