ผ่านด้านหลังของทุกคนในชั่วพริบตา ฟันตรงไปยังกองทัพคนกระดาษที่ไล่ตามมา!ในตอนนั้นเอง คนกระดาษทั้งหมดก็พับตัวทันที กลายเป็นกระดาษขาวแผ่นบางไร้ความหนา หลบหลีกการโจมตีของปราการหยกได้อย่างง่ายดาย คมกระบี่มหึมานี้กวาดผ่านไป กลับไม่ได้ทำร้ายคนกระดาษแม้แต่ตัวเดียวโครม!!คมกระบี่สีทองกวาดผ่านบ้านเรือนเตี้ยๆ รอบข้าง ถล่มบ้านดินหลังหนึ่งลงทันที ฝุ่นควันคลุ้งไปทั่วด้านหลังของทั้งสี่คน แล้วเงาร่างของคนกระดาษเหล่านั้นก็พุ่งออกมาจากกลุ่มควันอีกครั้ง ราวกับปรสิตที่เกาะติดไม่ยอมหลุดในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังจะถูกไล่ทัน กลุ่มวิหารสีดำใหญ่โตก็ปรากฏขึ้นลางๆ ที่ปลายถนนเบื้องหน้าวิหารสีดำเหล่านี้เปล่งแสงสีดำสลัว วัสดุดูเหมือนจะเป็นอย่างเดียวกับกำแพงเมืองด้านนอก รูปแบบสถาปัตยกรรมดูน่าขนลุกและลึกลับ แต่เมื่อมองจากระยะไกล กลับดูยิ่งใหญ่อลังการ ให้ความรู้สึกกดดันอย่างมาก!“กำลังจะถูกไล่ทันแล้ว!” อันชิงอวี๋หันกลับไปมองคนกระดาษที่อยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงร้อยเมตร แล้วพูดด้วยสีหน้าขมวดคิ้วเฉาเยวียนจ้องมองไปยังวิหารเหล่านั้น ไม่รู้ทำไมในใจถึงรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง ความรู้สึกกดดันจากวิหารเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัวแต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว“วิ่งเข้าไปข้างใน ปิดประตูซะ!” เฉาเยวียนตะโกนเสียงดังทั้งสี่คนใช้แรงทั้งหมดที่มี วิ่งเข้าไปที่หน้าประตูวิหารหลังหนึ่งอย่างรวดเร็ว ไป๋หลี่พั่งพั่งยื่นมือออกไป
