ผลักประตูสีแดงสดอย่างแรง!ประตูสีแดงเปิดออกอย่างเบาหวิว ราวกับไร้น้ำหนัก ทั้งสี่คนวิ่งเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว หลี่เต๋อหยางและเฉาเยวียนดันประตูคนละข้าง ใช้แรงทั้งหมดปิดมันลง……ในขณะที่คนกระดาษด้านนอกกำลังจะลอยมาถึงหน้าประตู ประตูสีแดงสดก็ปิดสนิทโดยไม่เหลือช่องว่างแม้แต่น้อยพวกมันหยุดอยู่หน้าประตู ดูเหมือนจะกลัวอยู่บ้างจึงถอยหลังไปสองสามเมตร เดินวนเวียนอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็แยกย้ายกันไปหลังประตูไป๋หลี่พั่งพั่งหอบหายใจเฮือกใหญ่ เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาตามแก้ม ในดวงตายังมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่“บ้าเอ๊ย พวกคนกระดาษนั่นมันอะไรกันแน่? ทำไมถึงรู้สึกว่ามันไม่เหมือนกับที่เราเห็นในค่ายร้างเลย?”อันชิงอวี๋พยักหน้า “ใบหน้าของพวกมันดูประณีตขึ้น เหมือนมีชีวิตขึ้นมา……แล้วฉันก็รู้สึกว่า ใบหน้าเหล่านั้นเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”“ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” เฉาเยวียนพยักหน้าหนักๆหลี่เต๋อหยางถอนหายใจยาว จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงใช้ไฟฉายส่องไปรอบๆภายในวิหารนี้มีพื้นที่กว้างมาก แสงไฟฉายส่องขึ้นไปบนเพดาน เห็นได้เพียงบางส่วน ภายใต้แสงสีขาว เพดานสีดำที่เต็มไปด้วยอักขระสีเทาเขียวดูลึกลับราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน สองข้างเป็นเสาขนาดใหญ่ที่รองรับวิหาร แต่ละต้นมีขนาดเท่ากับคนห้าหกคนโอบ และเต็มไปด้วยอักขระสีเทาเขียวเช่นกัน“ที่นี่……คือที่ไหนกัน?” หลี่เต๋อหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย“ตอนที่เพิ่งเข้ามา ที่หน้าประตูดูเหมือนจะมีป้
