ยู่……พวกนายจะหยุดฉันไว้ได้ไหม?” เฉาเยวียนหันกลับไปมองไป๋หลี่พั่งพั่งครุ่นคิด “พวกเราวิ่งหนีกันเถอะ!”“เห็นด้วย!”……“เฟิงตู? นรกภูมิในตำนานเหรอ?” หลินชีเยี่ยมองตัวอักษรสองตัวนี้ ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจในฐานะคนพื้นเมืองของต้าเซี่ย ย่อมเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับนรกภูมิมาไม่น้อย ทั้งวังยมราช สะพานไน่เหอ น้ำแกงยายเมิ่ง สายน้ำแห่งยมโลก……ทั้งหมดล้วนมาจากเมืองผีในตำนานที่ชื่อว่า ‘เฟิงตู’เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า หลังจากผ่านประตูขนาดใหญ่นั้นไปแล้ว ด้านหลังประตูจะเป็นเมืองผีเฟิงตูที่มีชื่อเสียงโด่งดัง?แต่ที่นี่……ช่างแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้มากสะพานไน่เหออยู่ไหน? สายน้ำแห่งยมโลก? วังยมราช? แม้จะไม่มีสิ่งเหล่านี้ ที่นี่ก็ไม่ควรเป็นภาพที่ทรุดโทรมและรกร้างแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?ตามตำนาน เมืองผีเฟิงตูเป็นดินแดนผีทางตอนเหนือ ภูเขาสูงสองพันหกร้อยลี้ อาณาเขตรอบๆ สามหมื่นลี้ ยังมีการสร้างพระราชวังสำหรับเทพและผี เป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ แต่ที่นี่ดูยังไง……ก็เป็นเพียงเมืองที่ทรุดโทรมเท่านั้นคิดถึงตรงนี้ หลินชีเยี่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า“ที่นี่ เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกเลยหรือ?”ไม่นานนัก บนกระดาษเงินก็มีข้อความปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว‘ไม่ขอรับ เมื่อนานมาแล้ว เมืองผีเฟิงตูเป็นดินแดนคนตายที่เป็นของโลกวิญญาณโดยเฉพาะ มีขอบเขตกว้างใหญ่มาก แต่แล้ววันหนึ่ง เหล่าเทพเจ้าและวิญญาณก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เฟิงตูต้าตี้ก็หาย
