หลินชีเยี่ยยืนอยู่หลังประตู ใช้พลังจิตคอยสังเกตสถานการณ์ภายนอกตลอดเวลาหุ่นกระดาษสีขาวลอยลงมาบนทางเดินหินหน้าประตูบ้าน ใบหน้าซีดขาวมีดวงตาสองข้างขนาดไม่เท่ากัน กวาดมองไปรอบๆ สำรวจบ้านที่หลินชีเยี่ยซ่อนตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับ เดินหน้าค้นหาต่อไปหลินชีเยี่ยเห็นหุ่นกระดาษจากไปจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ ในสถานที่เช่นนี้ หากถูกหุ่นกระดาษไล่ตาม ด้วยความเร็วของเขาอาจไม่สามารถสลัดมันได้ เมื่อถึงเวลานั้นหุ่นกระดาษที่ไล่ล่าเขาจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นนอกประตูทองสัมฤทธิ์ก็จะเกิดขึ้นอีกครั้งวิธีการของหุ่นกระดาษเหล่านี้น่าขนลุกเกินไป หลินชีเยี่ยไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงต้องการออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุดเพื่อไปรวมตัวกับสหายที่อยู่ข้างนอกหลินชีเยี่ยเอื้อมมือไปเปิดประตู เตรียมจะออกไป แต่ในตอนนั้น เขาก็ชะงักค้างอยู่กับที่ประตูบ้านที่เคยเปิดปิดได้อย่างง่ายดาย บัดนี้กลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ไม่ว่าเขาจะออกแรงเท่าไหร่ก็ไม่สามารถทำให้มันขยับได้แม้แต่นิดเดียว!หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจผุดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา……ปัง!ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงัดและมืดมิด เสียงดังเบาๆ ดังมาจากในบ้านด้านหลังหลินชีเยี่ย!เด็กหนุ่มหันกลับไปอย่างรวดเร็ว มือขวาจับด้ามดาบที่หลังในทันที กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเครียด พร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อเขากวาดตามองลานบ้านและตัวบ้านที่มืดสนิท ดวงตาเต็มไปด้วยควา
