มฉงนก่อนที่จะเข้ามาในบ้านหลังนี้ เขาได้ใช้พลังจิตสำรวจทุกอย่างในบ้านและลานแล้ว ยืนยันได้ว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยแล้วเสียงเมื่อครู่นี้มาจากไหนกัน?หลินชีเยี่ยใช้พลังจิตตรวจสอบรอบๆ ทีละนิด เปรียบเทียบตำแหน่งของทุกสิ่งกับก่อนที่จะมีเสียงดัง ครู่หนึ่งต่อมาในที่สุดก็พบต้นตอของเสียงที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือของลาน ไม้กวาดกระดาษอันหนึ่งล้มลงบนพื้นโดยไม่ทราบสาเหตุ“ไม้กวาดกระดาษ?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น เขาจำได้แน่ชัดว่าเสียงเมื่อครู่นั้นคมชัด น่าจะเป็นเสียงของแข็งตกกระทบพื้น ถ้าเป็นไม้กวาดก็ควรจะเป็นไม้กวาดจริงๆ กระดาษจะทำให้เกิดเสียงแบบนั้นได้อย่างไร?แอ๊ดตึง!ประตูบ้านตรงกลางพลันเปิดออกอย่างกะทันหัน แล้วปิดลงอย่างรวดเร็ว บานประตูกระแทกกับธรณีประตูเก่าๆเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ!หลินชีเยี่ยหันขวับไปมอง พร้อมกับขยายพลังจิตออกไปจนถึงขีดสุด!……ไม่มีอะไรเลยไม่มีใครหรือสิ่งใดแตะต้องประตูบานนั้น แต่มันก็เปิดปิดเอง… ราวกับมีคนที่เขามองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้กำลังเปิดประตูบานนี้อยู่หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย มือทั้งสองจับด้ามดาบที่อยู่ด้านหลัง ค่อยๆ ชักดาบทั้งสองเล่มออกจากฝัก กำไว้แน่นแล้วค่อยๆ เดินไปยังบ้านหลังที่ส่งเสียงนั้นประตูบ้านที่ล็อกแน่น ไม้กวาดกระดาษที่ล้มลง ประตูที่เปิดปิดเองทุกอย่างนี้ดูเหมือนจะบ่งบอกว่า ในบ้านหลังนี้มีพลังงานลึกลับบางอย่าง… หรืออาจจะมีคนลึกลับอยู่ทว่าหลินชีเยี่ยมองไม่เห็นเขาถื
