อดาบเดินมาถึงหน้าประตูบ้านแล้วหยุด พลังจิตของเขาได้สะท้อนภาพทั้งหมดภายในบ้านเข้าสู่สมองแล้วภายในบ้านนอกจากเตียงกระดาษสีขาวซีด เงินกระดาษ และโต๊ะเก้าอี้กระดาษแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีกหลินชีเยี่ยรู้สึกสงสัยในใจ เตียงกระดาษและโต๊ะเก้าอี้กระดาษที่บางและเบาขนาดนั้น มันใช้สำหรับอะไรกันแน่?สิ่งมีชีวิตที่มีน้ำหนักเพียงเล็กน้อย ก็น่าจะทำให้พวกมันพังแล้วไม่ใช่เหรอ?หลินชีเยี่ยส่ายหน้า สลัดความคิดที่ซับซ้อนเหล่านี้ทิ้งไป แล้วรวบรวมสมาธิอย่างเต็มที่ พร้อมที่จะลงมือทุกเมื่อแม้ว่าจากการตอบสนองของพลังจิตจะพบว่าในบ้านไม่มีอะไรเลย แต่หลินชีเยี่ยก็ไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อยเพราะเขาพอจะเดาได้ว่า สิ่งที่อยู่ข้างในนั้น… เขามองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ความมืดมิดยามราตรีแผ่ไปทั่วประตูบ้านตรงหน้า ภายใต้แรงผลักของความมืด ประตูบานนี้ค่อยๆ เปิดออก……หลินชีเยี่ยถือดาบยืนอยู่ที่หน้าประตู ในดวงตาทั้งสองปรากฏประกายสีทองจางๆปึ้ก!!ประตูเพิ่งจะเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ เงินกระดาษจำนวนมากก็ปลิวออกมาจากช่องประตู กระจายไปทั่วฟ้าพุ่งเข้าใส่หลินชีเยี่ย!หลินชีเยี่ยเบิกตากว้าง ดาบทั้งสองในมือฟาดฟันอย่างรวดเร็ว คมดาบสีฟ้าอ่อนวาดเป็นแสงดาบที่หนาแน่นอยู่ตรงหน้า ในชั่วพริบตาก็ฟันเงินกระดาษทั้งหมดจนขาดวิ่น ไม่มีแม้แต่ใบเดียวที่แตะต้องร่างกายของเขา!แต่หลินชีเยี่ยก็พบในไม่ช้าว่า การกระทำของเขานั้นเกินความจำเป็นเพราะเงินกระดาษเหล่านี้ไม่มี
