พลังโจมตีแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเพียงแค่ปลิวออกมาจากในบ้าน ล่องลอยอยู่ในอากาศ… มันเป็นเพียงเงินกระดาษธรรมดาในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังงุนงง โต๊ะเก้าอี้กระดาษในบ้านก็พลันล้มลงกับพื้น ราวกับมีคนไปชนมันเข้าโต๊ะเก้าอี้กระดาษที่ล้มลง ส่งเสียงกระทบกันดังราวกับไม่ใช่กระดาษ แต่เป็นเฟอร์นิเจอร์ไม้จริงๆหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดมองไปทั่วห้องอย่างช้าๆ ไม่พบร่องรอยของผู้คนแม้แต่น้อยหลังจากลังเลครู่หนึ่ง เขาจึงแบมือออกพลางเอ่ยเบาๆ ว่า“อัคคีพงไพรมิเคยดับมอด มีเพียงลมวสันต์พัดโหมกระหน่ำให้อัคคีลุกโชน”พรึ่บ!เปลวไฟปรากฏขึ้นในมือของเขา เขาพลิกฝ่ามือเบาๆ เตรียมจะเผาโต๊ะเก้าอี้และเงินกระดาษทั้งหมดให้มอดไหม้ทันใดนั้น เงินกระดาษใบหนึ่งก็ลอยขึ้นมาจากพื้น!เงินใบนั้นลอยมาตรงหน้าหลินชีเยี่ยอย่างสั่นเทา เขาเห็นภาพนั้นก็ตกตะลึงไปบนเงินกระดาษใบนั้น มีตัวอักษรหวัดๆ เขียนด้วยเส้นสีดำ‘นายท่านไว้ชีวิตด้วย!’นายท่านไว้ชีวิตด้วย?หลินชีเยี่ยมองตัวอักษรเหล่านั้นอย่างงุนงง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ครู่หนึ่งผ่านไปจึงลองถามออกไปว่า “พวกนาย… เป็นมนุษย์เหรอ?”เงินกระดาษใบนั้นลอยกลับลงไปที่พื้น เส้นสีดำปรากฏขึ้นอีกครั้งเพียงไม่นาน ข้อความบรรทัดที่สองก็ปรากฏขึ้นบนเงินกระดาษ‘พวกเราเป็นวิญญาณ วิญญาณที่อาศัยอยู่ที่นี่’หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่นข้อความบรรทัดที่สามปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว‘นายท่าน หากท่านจะฆ่าจริงๆ ก็ขอให้ฆ่าข้าเถิด! ไว
