ตึง!!ในเสียงทุ้มต่ำ ฝุ่นที่สะสมบนพื้นผิวของประตูทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา ประตูโบราณและลึกลับบานนี้ ในที่สุดก็เปิดออกสู่สายตาของทั้งสี่คน!ฝุ่นควันพัดผ่านร่างของทั้งสี่ พวกเขาหมอบอยู่ข้างโพรง มองดูภาพตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงเมื่อประตูทองสัมฤทธิ์เปิดออกจนสุด ทั้งพื้นที่ก็จมลงสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง ทั้งสี่คนสบตากัน ต่างก็เงียบไป……“เมื่อกี้……มีใครเคาะประตูรึเปล่า?” ไป๋หลี่พั่งพั่งอดถามไม่ได้“เป็นไปไม่ได้หรอก” หลี่เต๋อหยางมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ดูก็รู้ว่าไอ้ประตูนั่นมันแปลกๆ ใครจะไปเคาะมัน?”“แล้วทำไมมันถึงเปิดล่ะ?”“ไม่รู้สิ”ไป๋หลี่พั่งพั่งครุ่นคิด พูดอย่างลังเลว่า “งั้นเราจะมุดโพรง……หรือจะเข้าทางประตูดี?”“เดินเข้าประตูเถอะ” อันชิงอวี๋ดันแว่นตา “อย่างน้อยเราก็มองเห็นสถานการณ์หลังประตู ถ้ามุดโพรงเข้าไป เราจะไม่รู้เลยว่ามีอะไรกำลังรอเราอยู่ที่ปลายอีกด้าน”“มีเหตุผล!” ไป๋หลี่พั่งพั่งชูนิ้วโป้งให้อีกฝ่ายทั้งสี่คนเดินมาที่หน้าประตูทองสัมฤทธิ์ ส่องไฟฉายไปที่ด้านหลังประตู ท่ามกลางฝุ่นควัน ปรากฏโครงร่างของเมืองโบราณขึ้นอย่างเลือนรางเฉาเยวียนกำด้ามดาบ เดินนำหน้า ตามด้วยหลี่เต๋อหยาง ไป๋หลี่พั่งพั่ง และอันชิงอวี๋อันตรายที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น พวกเขาผ่านประตูทองสัมฤทธิ์ได้อย่างราบรื่น มาถึงอีกด้านของกำแพงสีดำในวินาทีที่ก้าวเข้าไป อากาศหนาวเย็นยะเยือกก็แทรกซึมเข้าสู่ผิวหนั
