งของพวกเขา ทุกคนพลันสั่นสะท้านพร้อมกัน“ทำไมมันหนาวขนาดนี้?” หลี่เต๋อหยางขมวดคิ้วแน่น“เป็นกลิ่นอายแห่งความตาย” เฉาเยวียนพูดอย่างสงบ “พื้นที่หลังประตู เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ซึ่งมีผลในการกดขี่พลังหยางของคนเป็น”“เหล่าเฉา นายรู้อะไรเยอะเหมือนกันนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยปาก“อาจารย์ของฉันเคยเล่าให้ฟัง”“อาจารย์ของนายเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงัก ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “คนที่นายพูดถึง……คือพระอาจารย์จินฉานใช่ไหม?”เฉาเยวียนพยักหน้า ใช้ส่องไฟฉายสำรวจพื้นที่รอบตัวอย่างละเอียด ใต้เท้าของพวกเขาเป็นถนนหินกรวด สองข้างทางว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย ไกลออกไปมองเห็นกระท่อมดินเตี้ยๆ ที่กระจัดกระจาย แผ่กลิ่นอายที่น่าขนลุกออกมา“ดูเหมือนจะเป็นเมืองโบราณที่ถูกทิ้งร้าง” หลี่เต๋อหยางขมวดคิ้วพลางเอ่ยอย่างงุนงง “ฉันอยู่ที่อำเภออันถ่ามานานขนาดนี้ ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าในป่าดงดิบเคยมีเมืองอยู่ด้วย?”อันชิงอวี๋ชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างใจเย็น “บางทีคุณอาจจะเคยได้ยินมาแล้วก็ได้”หลี่เต๋อหยางชะงัก ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “นายหมายถึงตำนานประหลาดๆ พวกนั้นหรือ?”“ดินแดนนิรันดร์ในใจกลางป่าลึก” เฉาเยวียนพึมพำ “เข้ากับสภาพแวดล้อมที่นี่ดีทีเดียว”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋หลี่พั่งพั่งอดกลืนน้ำลายไม่ได้ มองสำรวจรอบๆ อย่างระมัดระวัง……“ดินแดนนิรันดร์ จะมีผีไหม?” เขาถามเสียงเบา“ไม่รู้สิ” เฉาเยวียนลังเล “แต่พระอาจารย์จินฉานเคย
