ีในตอนนั้นเอง หุ่นกระดาษสีขาวตัวหนึ่งก็เข้ามาในขอบเขตการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ย มันกำลังลอยไปมาอย่างรวดเร็วบนถนนหินที่ซับซ้อน ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง และในไม่ช้ามันก็จะมาถึงที่นี่หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็ตกลงบนลานบ้านประหลาดตรงหน้านอกจากที่นี่แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีที่หลบซ่อนอื่นอีกแล้วหลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ผลักประตูสีแดงให้เปิดออก แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเหนือความคาดหมาย การเปิดประตูเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่เหมือนประตูบ้านที่ถูกทิ้งร้างมานาน ในระหว่างที่ผลักนั้นไม่มีเสียงดังแม้แต่น้อยหลินชีเยี่ยผลักประตูที่ไร้เสียง เคลื่อนกายเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ปิดประตูสีแดงลงหน้าประตูใหญ่สีแดงสด บรรยากาศกลับจมดิ่งสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง
