ปถึงขอบโพรง จากนั้นปากโพรงทั้งหมดก็พังทลายลงมา ปิดผนึกทางเข้าอย่างสมบูรณ์!ฝุ่นควันตลบอบอวล หลินชีเยี่ยไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวพุ่งไปยังทิศทางที่ห่างจากโพรงที่ถล่มลงมาเขารู้ดีว่า วิธีนี้เป็นการชะลอความเร็วของหุ่นกระดาษได้เพียงชั่วคราว การจะปิดผนึกพวกมันไว้ใต้ดินอย่างสมบูรณ์ ระดับแค่นี้คงยังไม่เพียงพอเป็นไปตามคาด เพียงสิบวินาทีหลังจากที่ร่างของหลินชีเยี่ยหายไป โพรงที่ถล่มลงมาก็ถูกทะลวงอีกครั้ง หุ่นกระดาษมากมายทะลักออกมาจากข้างใน ใบหน้าที่แปลกประหลาดมองไปรอบๆ ราวกับกำลังค้นหาร่องรอยของเด็กหนุ่มไม่นานนัก พวกมันก็กระจายตัวออกไปอย่างเป็นระเบียบ ค่อยๆ ค้นหาไปทั่วบริเวณโดยรอบในขณะนี้ หลินชีเยี่ยได้วิ่งผ่านถนนห้าสาย แล้วหยุดฝีเท้าลงหน้าลานบ้านหลังเล็กที่มืดสลัวแห่งหนึ่งหลังจากสลัดหุ่นกระดาษทิ้งไปได้ ในที่สุดหลินชีเยี่ยก็มีโอกาสสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ เขามองไปรอบๆ พบว่าตัวเองอยู่ในเมืองโบราณที่ถูกทิ้งร้างแห่งหนึ่ง ดวงตาฉายแววประหลาดใจเขาเคยคาดเดาว่าหลังประตูทองสัมฤทธิ์นั้นจะมีอะไร บางทีอาจจะเป็นรังมดที่ใหญ่กว่า หรืออาจเป็นสถานที่ปิดผนึกสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว หรืออาจเป็นสวรรค์ของสิ่งลี้ลับ……แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า หลังประตู……จะเป็นเมืองหลินชีเยี่ยจับจ้องลานบ้านสีดำตรงหน้า ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ความไม่ถูกต้องนี้มาจากที่ใดกันแน่ เขาก็ไม่อาจบอกได้ในทันท
