ลูบใบหน้าตัวเองอย่างงุนงง แล้วจ้องมองเด็กหนุ่มตาเขม็ง สีหน้าเฉยเมยของพวกมันพลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว!พวกมันคำรามไร้เสียง รูปร่างสั่นไหวราวกับกระแสน้ำสีขาวที่ไหลบ่า พุ่งเข้าหาหลินชีเยี่ยอย่างรวดเร็ว!หุ่นกระดาษเหล่านี้ยังไม่ยอมแพ้ รัศมีประหลาดที่ถูกตัดขาดโดย ‘ปาฏิหาริย์’ ก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งพยายามจะเชื่อมต่อกับพลังชีวิตของหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยที่เพิ่งเดินผ่านประตูผีมาเห็นดังนั้น สีหน้าพลันหม่นลง ปาฏิหาริย์ที่เพิ่งสร้างขึ้นด้วย [พิภพเทพ] เมื่อครู่นี้ เกือบจะสูบพลังจิตของเขาไปจนหมดนี่เป็นการพิสูจน์ว่า การโจมตีอันประหลาดของหุ่นกระดาษกลุ่มนี้เกินขีดจำกัดที่เขาจะรับมือได้ และเกินกว่าอย่างมาก!หากถูกพลังของพวกมันสัมผัสอีกครั้ง หลินชีเยี่ยก็คงไม่มีโอกาสหลุดพ้นได้อีกเขามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สายตาหยุดอยู่ที่ปากโพรงที่ราชินีมดทิ้งไว้ เขาลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจกระโดดเข้าไปในนั้น!แม้เขาจะไม่รู้ว่าหลังประตูนั้นคืออะไร ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรบ้าง แต่ก็ยังดีกว่าถูกหุ่นกระดาษพวกนี้ดูดพลังชีวิตไปจนหมด!หลังจากหลินชีเยี่ยกระโดดเข้าไปในโพรง หุ่นกระดาษเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเขาไป พวกมันลอยตามเข้าไปทีละตัวๆ แล้วหายลับไป………ไม่กี่นาทีต่อมาลำแสงดาบสีทองพุ่งออกมาจากรังมดบนผนังสีเทา แล้วหมุนวนอยู่ในโพรงใต้ดินที่มืดมิด“เอ๊ะ? ที่นี่คือที่ไหนกัน?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นพื้นที่โดยรอบกว้
